16 నవంబర్ 2026

కవిత : నిదురించే వేళల..

గది తలుపులు మూతపడతాయి
వాటితో, బయటి వెలుగు కూడా..
కనురెప్పలు మూతపడతాయి
వెనుక, ప్రపంచం మూతపడుతుంది

వెలుగు చిమ్మిన మాయాజాలం
మిగిల్చిన గాయాలు, చేదు ఆనందాలు
అడపాదడపా ఆకులతో రాలే,
పూవులతో చిగురించే అమాయకత్వాలు
నీ నుండి సెలవు తీసుకుంటాయి

ఒకటే గాఢమైన నిద్ర, 
చిక్కని చీకటి, బరువైన శ్వాస 
నిన్ను నీలో కరిగించి
ప్రపంచదుఃఖం నుండి విముక్తుడిని చేస్తాయి

మరలా మేలుకొనే వరకూ 
నీదైన శూన్యలోకం నీది
నీవైన రంగుల కలలు నీవి
నీదైన నిండైన ఏకాంతం నీది

ఎవరూ, ఏదీ నీలోకి రాని
అమృత సమయాలలో
నిజంగా నీకేమనిపిస్తుంది
ఏమాశించి మళ్ళీ
ఈ దుఃఖంలోకి తలుపులు తెరుస్తావు

బివివి ప్రసాద్
మహా పత్రిక, 16.11.26



కవిత : అప్పుడపుడు

అప్పుడపుడు, మనుషులు ఆవిరై,
ఇంద్రధనువులుగా మారితే బావుండేది,
సారమై, మొక్కలకు పూలై పూస్తే బావుండేది,
ఏకాంతాల్లోంచి సీతాకోకలై ఎగిరితే బావుండేది,
నీలిమేఘాలపై ఉదయకాంతి మంత్రించే
నారింజరంగుల పగటికలలైతే బావుండేది

అప్పుడపుడు, వారి వ్యూహాలు దారి తప్పి 
వాళ్ళని ప్రేమలోకాల్లోకి నడిపిస్తే బావుండేది,
వాళ్ళ తెలివితేటలు చెరిగిపోయి
వాళ్ళు పసినవ్వుల్లోకి ఒలికిపోతే బావుండేది,
వాళ్ళ మహాభయాల్లోకి 
ఎవరైనా మెలకువలా చొరబడి 'అదంతా ఏం లేదని '
వాళ్ళని చల్లనిగాలులు చేసేస్తే బావుండేది

అప్పుడపుడు మనుషులు
ఏ దివ్యమైన శాపంలాంటి వరం వల్లనో
ఫలానా, ఫలానావాళ్ళమని మరిచిపోయి
ఉత్త మనుషులుగా, ఉత్త జీవులుగా, 
ఉత్త జీవితంలా మిగిలిపోతే బావుండేది

ప్రేమ మినహా మరేమీ కాలేని
స్థాణువులైపోతే బావుండేది, 
నిలువునా నీరైపోతే బావుండేది,
పలుచని గాలైపోతే బావుండేది, 
ఖాళీ గగనమైపోతే బావుండేది

అప్పుడపుడు ఇది మనుషుల్లేని లోకమై 
ఊపిరి తీసుకుంటే బావుండేది

బివివి ప్రసాద్
మెహఫిల్, మన తెలంగాణ 16.11.26



14 నవంబర్ 2026

కవిత : తప్పిపోయిన కవిత

ఇవాళ తొందరపనుల ఉదయాన
ఒక కవిత మృదువుగా, మెల్లగా నీ లోనికి వచ్చింది
తనని వేచి ఉండమని, చోటు చూపించి
నీ పనుల తొందరలో మునిగిపోయావు

కవిత నీ కోసం చాలాసేపు ఎదురుచూసింది,
నీ పనుల తొందర గమనించింది,
సున్నితమైన ఆ కవిత నొచ్చుకుంది,
ఇతను తొందరలో ఉన్నాడు
ఇప్పుడు పలకరించి, పొరపాటు చేశానా అని తలచింది
నిశ్శబ్దంగా, ఉన్నచోటు నుండి మాయమైంది

పనుల తొందర ముగిశాక,
ఖాళీగా ఊపిరి విడిచే సమయాన
అతిథిలా వచ్చిన కవిత గుర్తుకువచ్చింది
ఉలికిపడి తనను కూర్చోమన్న చోటు వెదికావు 

తను లేదు, మాయమైంది
ఉదయం నువు దర్శించని బంగారుకిరణంలా,
నువు తాకని చల్లని సెలయేటి నీటిలా,
వినేలోపు నిశ్శబ్దంలో కరిగిన కోయిల కూతలా,
అనుమతి లేక గర్భంలోంచి మరలిపోయిన బిడ్డలా

వెదికావు, జ్ఞాపకాలు వడబోశావు,
వాన తర్వాత గోడల మీది నీటి మరకల్లా 
తను విడిచిపోయిన శబ్దాల గుర్తులేమన్నా దొరుకుతాయా అని తడిమావు
నీ చేతివ్రేళ్ళకి ఖాళీ మినహా ఏమీ తగల్లేదు

ఒక కవిత నుండి నిన్ను నువు తప్పిపోయిన ఈరోజున
నీ నుండి మరికాస్త తప్పిపోయావు
మరలా ఎన్ని యుగాలు, పాలపుంతలు గడవాలి
తానూ, నువ్వు కలవటానికి

12.5.26 12.02 రాత్రి
ప్రచురణ : ఈమాట 1.11.2026

12 నవంబర్ 2026

కవిత : సందిగ్ధం

అనుబంధం ఏదైనా కావచ్చును
నీతో తనకి ఉద్వేగం, తనతో నీకు లెక్కలు
లేదూ, తనతో నీకు ఉద్వేగం, నీతో తనకి లెక్కలు
మిగలటం విషాదం

సంధ్యకాంతులు లీనం కాకముందే
చీకటి తెర వాల్చినట్లు,
ఇంద్రధనువులు ఆరిపోక ముందే
నీ వాకిటిలోకి వరదనీరు చేరినట్లు,
గర్భస్థశిశువు లోకం చూడకముందే
మృత్యులోకాలు చేరినట్లు

నీవైపు అనుభవం ఒకలా,
అవతలి అనుభవం మరొకలా
రెండు కలవని అనుభవాలని కలపబోయి
విరిగిన పాలలాంటి జీవితానుభవం

ఇప్పుడీ జీవితాన్ని ఏం చేసుకోవాలి,
ఎదుటనున్న కాలాన్ని ఎలా గడపాలి
నువ్వనుకున్నట్లు ఏదీ లేదు,
ఉన్నది నువ్వనుకున్నది కాదు

అంత పొడీ, తడీ కాని బంధాల మధ్య,
అంత నమ్మలేని, అనుమానించలేని మనుషుల మధ్య,
అంత ఆసక్తీ, నిరాసక్తీ లేని అనుభవం మధ్య
ధైర్యమూ, భయమూ లేని, లేదా రెండూ ఉన్న
ప్రేమా, ద్వేషమూ లేని, లేదా లేదా రెండూ ఉన్న

జీవితాన్ని ఏ ఎడారిలో ఒంపాలి,
లేదా ఏ మొక్కలకి నీరుగా పోయాలి
చివరికెలా ముగించాలి

బివివి ప్రసాద్

11 నవంబర్ 2026

కవిత : ఒక పగలు

నడివేసవి మధ్యాహ్నపు టెండలా 
వికసించింది మరొక పగలు
ఇపుడు దీని నిండా అనేకం నింపటానికి చోటుంది

పక్షుల పాటల్నీ, గాలికి తలలూపే పూలనీ, 
పట్టించుకోక, ఎటో ఎగురుతూ పోయే సీతాకోకనీ, 
దారి వెంట మనుషుల తొందరలనీ,
వీలైనట్లు నీడల్ని ఒంపే చెట్లనీ, మబ్బుల్నీ, భవనాల్నీ

మనుషుల్లో గలగలమని కొండవాగుల్లా పారే
ఆలోచనలనీ, ఊహలనీ, ఉద్వేగాలనీ,
పసిబిడ్డల కళ్లలో కాంతులీనే రేపటి లోకాలనీ,
వృద్ధుల ముఖాల్లో తెరలుగా వెలిగే జీవించిన జ్ఞాపకాలనీ
అన్నిటినీ నింపవచ్చును

ఇవాళ విచ్చుకొన్న ఈ పగలు
దారిపొడవునా అన్నిటినీ నింపుకొని,
జనంతో కిటకిటలాడే రైలులా
తనలో తాను కూతవేసుకుంటూ,
సాయంత్రపు రంగులు చిమ్ముతూ
రాత్రిలోకి వెళ్ళిపోవచ్చును 

నిండైన పగటిని కౌగలించుకొని, రాత్రి,
మేం కలిసివచ్చాం, తలుపులు తెరవమని
సాంద్రమైన ఖాళీని బ్రతిమాలుకొని, 
సుషుప్తిలో కరిగిపోవచ్చును

మరలా తెలవారుతుంది
మరొకసారి పగటి పుష్పం వికసిస్తుంది

నిజానికి, అనేక పగళ్ళు, అనేక రాత్రులు 
అనుకుంటాం కానీ,
ఉన్నది ఒకటే పగలు, ఒకటే రాత్రి కావచ్చును
అదే పగటిని అనేక విధాల దర్శిస్తూ,
అదే రాత్రిని అనేక విధాల నిద్రిస్తూ
మనం కదలని, మెదలని కొండలా ఉండి ఉండవచ్చును

బివివి ప్రసాద్

10 నవంబర్ 2026

కవిత : వీధిదీపాల కాంతి

నిజంగా, ఇది విలువైనది, పిచ్చితండ్రీ 

ఇందాక దుకాణం మూస్తున్నపుడు
మూసుకున్న షట్టరుపై,
మూస్తున్న నీ మనుషులపై
వీధిదీపాల కాంతి పడుతూ
ఇవాల్టికి మనందరికీ 
ఒకరినుండి ఒకరికి సెలవా అంటున్నప్పుడు
కాంతిలోంచి ఆ పదాలు పలికినది జీవితం,
కాంతినీ, పదాలనీ అనుభవించింది నువు

నువూ, జీవితమూ వేరువేరా, ఒకటేనా అని
నీకు సందేహం కలుగుతుంది
తల్లీ, బిడ్డా వేరు, వేరా ఒకటేనా అన్నట్లు

చీకటి పడ్డాక షట్టర్ మూస్తున్నపుడు,
దానిపై, మూస్తున్నవారిపై, నీపై
ఒకే మసక ట్యూబ్ లైట్ కాంతి ప్రసరించినట్టు
ఒకే జీవితం ప్రసరిస్తూ ఉంది

ట్యూబ్ లైట్ కాంతి అడుగుతూ ఉంది
నా కాంతికీ, జీవితానుభవానికీ భేదమేమిటి అని
ఒకే చీకటి నుండి, 
చీకటిని వెలిగించిన కాంతి నుండి
మేం మొదలయ్యాం కదా అని..

బివివి ప్రసాద్