కవిత : సందేహాలు

ఇంతకూ నువు 

ఒక ఉదయకిరణాని కన్నా ఎక్కువా, తక్కువా

లేక, ఒక ఉదయకిరణంతో సమానమా

ఒక ఇంద్రధనువు, ఒక నెమలీక 

ఒక పక్షి పాట, ఒక కంటి మెరుపు

ఒక చిరునవ్వు, ఒక సెలయేటి సడి,

ఒక తారక కాంతి, ఒక గాలితెర

నీకంటే ఎక్కువా, తక్కువా, నీతో సమానమా

అవి నిజంగా ఉన్నాయా,

నిన్ను నీకు చూపించటానికి

ఉన్నట్లు కనిపిస్తున్నాయా

నిజంగా నువు నువ్వేనా

ఒక ఉదయ కిరణానివీ, గాలితెరవీనా

వాటిని నువు ఊహించావా,

నిన్ను అవి ఊహించుకున్నాయా

వాటిని నువు చూస్తున్నావా,

అవి నీలో తమని చూస్తున్నాయా

ఈ ఉనికిలో నిజమేది, ఊహ ఏది

మొదలూ, చివరా లేక ఉన్నదేది

బివివి ప్రసాద్

కవిత : చీకటి పడ్డాక

చీకటి పడుతుంది

పగలంతా కురిసిన కాంతివాన వెలిసిపోతుంది

సీతాకోకలా రెక్కలార్చిన సాయంత్రపు ఆకాశం

చీకటి గూటిలోకి ఎగిరిపోతుంది

ఇప్పుడిక కాలమంతా రాత్రికి చెందినది

దీపాలు వెలుగుతాయి ఒక్కటొక్కటిగా 

చూస్తూ ఉండగానే ఇళ్ళ నిండా, వీధుల నిండా

దీపాల వాన, వెలుతురుల సీతాకోకలు

ఈ దీపాలంటే మోహం నీకు

వాటి చుట్టూ పసిపిల్లల్లా దాగుడుమూతలాడే

చీకటులన్నా, నీడలన్నా ఇష్టం

వాటిలోకి చూస్తావు, వాటి చుట్టూ చూస్తావు

వాటన్నిటినీ ఆవరించుకున్న జీవితాన్ని చూస్తావు

యజమానిలా నిను గమనించే 

పగటికాంతి తరువాత

ప్రియమైన స్నేహితురాలిలా సమీపించే

చల్లని, మెల్లని రాత్రి,

రాత్రిలో ఆమె చూపులా వెలిగే చంద్రవంక,

ఆమె మాటల్లా మెరిసే నక్షత్రాల గుంపులు,

ఆమె స్పర్శలా తాకే మృదు పవన వీచికలు

నిన్ను ఒకింత సేద తీరుస్తాయి

ఇప్పుడిక జీవితం ఆశావహం కావటం మొదలవుతుంది

భయం లేదు, నేనున్నానని ఎవరో అంటున్నట్లు తోస్తుంది

మెల్లగా, చెరువుపైన అలల సర్దుకొన్నట్లు

నీ ఉద్వేగాలు చల్లబడతాయి

రేపంతా బావుంటుంది

దేవుడు నీ రేపటిని వెన్నెలబొమ్మలా తీర్చుతాడని నమ్ముతూ, నిన్ను నిద్రలోకి విడిచి పెట్టుకొంటావు

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : వివిధ, ఆంధ్రజ్యోతి 12.10.26

కవిత : నిర్మలమైన రాత్రి

ఈ రాత్రి నిన్ను కడగాలని కోరుకుంటావు

నీ వాంఛలనీ, భయాలనీ కడిగి

ఎప్పటి ప్రేమగా, హాయైన జీవితంలా

నిన్ను నీకు అప్పగించాలని ఆశ పడతావు

రాత్రి గడుస్తూ వెళుతుంది

చీకటీ, ఏకాంతమూ చిక్కబడుతూ ఉంటాయి

పగలంతా నిన్ను ముసిరిన బంధాలు,

ఉద్వేగాలు, భయాలు, అవసరాలు

మరపు ఇండుపగింజ తగిలి 

నెమ్మదిగా నీ అట్టడుగుకు ఇంకుతాయి

నీ ఉనికి తేటబడుతుంది 

రాత్రి నిన్ను కడగటమేమి,

నిన్నే నీటిలా మార్చుతుంది

వాంఛలూ, భయాలూ జ్వలింపచేసిన 

ఊహలు చల్లారిపోగా,

ఉత్త క్షమలోకీ, ప్రేమలోకీ మేలుకుంటూ

లోకానికి తల్లిలా జోల పాడతావు

నిద్రపోయేవేళకి లోకం కూడా

నిన్ను బిడ్డలా హత్తుకుని నిద్రపోతుంది

బివివి ప్రసాద్

కవిత : జీవితానికి నువు

మనుషుల బంధాలు, ఉద్వేగాలు మారుతాయి

మేఘాల్లో రంగులు మారినట్లూ, 

ఇంద్రధనువులోని కాంతిలానూ 

చిక్కబడుతూ, వెలిసిపోతూ ఉంటాయి

జీవితం ఒక సంగీతవాయిద్యం

ఒక్కో సమయంలో ఒక్కో రాగం పలుకుతుంది

మంద్రంగా, లీలగా, గంభీరంగా..

నువు రాగాన్ని అనుసరించాలి కానీ

రాగం నిన్నెప్పటికీ అనుసరించదు 

అది పక్షి పాటలాగా

పక్షితో పాటు ఎగిరి, వెళ్ళిపోతూ ఉంటుంది

మనుషులు వస్తారు, వెళతారు

సుఖ, దుఃఖాలు వస్తాయి, వెళతాయి

అవి నిన్ను అనుభవిస్తాయి కానీ

నీ అనుభవానికి చిక్కవు 

తల్లికి బిడ్డ అనుభవాలు చిక్కనట్లు

నీ వలకు దూరంగా

నీటిలో ఆడుకొనే చేపలను చూసినట్లు

నీ అనుభవాలని చూడాలి

అవి నీవి కావు,

నువు వాటి ఉనికివి, కొంతసేపు

జీవితం నీది అనుకున్నంత కాలం

తను నీకు అర్థం కాదు,

నువు జీవితానికి చెందిన ఉనికివని

అనిపించినపుడు

నీకు అర్థం కావలసిందేమీ మిగలదు

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : ప్రజాశక్తి, 4.10.26

కవిత : చాలాసార్లు

చాలాసార్లు, దృశ్యాల కన్నా

వాటి వెనుక ప్రవహించిపోయే ఖాళీ బావుంటుంది

శబ్దాల కన్నా 

వాటి వెనుక అలల్లా ఊగే నిశ్శబ్దమూ, 

అనుబంధాల కన్నా

వాటి లోపలినుండి ఉబికే ఏకాంతమూ బావుంటాయి

కొన్నిసార్లు అన్నీ ఉండటం బావున్నట్లే,

చాలాసార్లు ఏమీ లేకపోవటం బావుంటుంది

ఏమీ లేకపోవడం లోంచి

జన్మాంతరాల ఖాళీ లోకి, స్వేచ్ఛ లోకి 

ఎగిరిపోవటం బావుంటుంది

మరేదీ బావుండనంతగా బావుంటుంది

కొన్నిసార్లు ఇదంతా కావాలనిపిస్తుంది,

అంతలోనే ఉక్కపోస్తుంది

అన్నిటినీ, అంతటినీ

ఊహల గీతలతో నిండిన కాగితంలా చించి

ఏమీ లేకపోవటంలోకి, నువు కూడా లేకుండా, 

తిరిగి రాకుండా వెళ్ళిపోవాలనిపిస్తుంది

ఒకవేళ,

కొన్నిసార్లు ఉన్నట్లు తోచే ప్రపంచం 

ఎప్పుడూ నిజంగా లేదా,

చాలాసార్లు కోరుకునే ఖాళీ 

ఎప్పుడూ తానే ఉందా

ఇది తెలిసేదెవరికి

ఖాళీకా, ప్రపంచానికా

బివివి ప్రసాద్

కవిత : చీకటి లోపల

చీకటిలోంచి వెలిగే సూర్యదీపం పైన,

చీకటిలోకి మలిగే సూర్యదీపం పైన,

చీకటివేళల వెలిగే వేనవేల దీపాల పైన

నీకు ఆసక్తి

ఆయా సమయాల కాంతులు

నిన్ను పిలుస్తాయి

చీకటిలో దీపంలా వెలగమని

దీపం లాంటి మెలకువ,

దుఃఖంలో చిరునవ్వు లాంటి కాంతి,

ఊపిరాడని నిరాశ లోపల 

ఆశావహమైన ఊహ లాంటి గాలితెర,

ఎడారిలో నీటిచెలమ లాంటి తడి స్పర్శ,

నిశ్శబ్ద రాత్రి పక్షి రెక్కల చప్పుడు

నిన్ను పిలుస్తాయి

ఇక్కడ మరి కాసేపు ఉండమని బ్రతిమాలతాయి

భయస్తులతో కిటకిటలాడే లోకంలో

ఇంకా అమాయకత్వం మిగిలే ఉందని ఆశ పెడతాయి

చీకటి లోపల వెలిగే గాలితెరలు,

గాలితెరల్లో వెలిగే ఆకుల సవ్వడులు,

సవ్వడులతో ఊపిరిపోసుకునే అమాయక హృదయాలు

ఇంకా లోకంలో ఉన్నాయని, ఉంటాయని

ఎప్పటికీ మిణుకు మిణుకు మనే తారలు

నమ్మకంగా చెబుతుంటాయి

బివివి ప్రసాద్