కవిత : సందిగ్ధం

అనుబంధం ఏదైనా కావచ్చును

నీతో తనకి ఉద్వేగం, తనతో నీకు లెక్కలు

లేదూ, తనతో నీకు ఉద్వేగం, నీతో తనకి లెక్కలు

మిగలటం విషాదం

సంధ్యకాంతులు లీనం కాకముందే

చీకటి తెర వాల్చినట్లు,

ఇంద్రధనువులు ఆరిపోక ముందే

నీ వాకిటిలోకి వరదనీరు చేరినట్లు,

గర్భస్థశిశువు లోకం చూడకముందే

మృత్యులోకాలు చేరినట్లు

నీవైపు అనుభవం ఒకలా,

అవతలి అనుభవం మరొకలా

రెండు కలవని అనుభవాలని కలపబోయి

విరిగిన పాలలాంటి జీవితానుభవం

ఇప్పుడీ జీవితాన్ని ఏం చేసుకోవాలి,

ఎదుటనున్న కాలాన్ని ఎలా గడపాలి

నువ్వుకున్నట్లు ఏదీ లేదు,

ఉన్నది నువ్వనుకున్నది కాదు

అంత పొడీ, తడీ కాని బంధాల మధ్య,

అంత నమ్మలేని, అనుమానించలేని మనుషుల మధ్య,

అంత ఆసక్తీ, నిరాసక్తీ లేని అనుభవం మధ్య

ధైర్యమూ, భయమూ లేని, లేదా రెండూ ఉన్న

ప్రేమా, ద్వేషమూ లేని, లేదా లేదా రెండూ ఉన్న

జీవితాన్ని ఏ ఎడారిలో ఒంపాలి,

లేదా ఏ మొక్కలకి నీరుగా పోయాలి

చివరికెలా ముగించాలి

బివివి ప్రసాద్

కవిత : ఒక పగలు

నడివేసవి మధ్యాహ్నపు టెండలా 

వికసించింది మరొక పగలు

ఇపుడు దీని నిండా అనేకం నింపటానికి చోటుంది

పక్షుల పాటల్నీ, గాలికి తలలూపే పూలనీ, 

పట్టించుకోక, ఎటో ఎగురుతూ పోయే సీతాకోకనీ, 

దారి వెంట మనుషుల తొందరలనీ,

వీలైనట్లు నీడల్ని ఒంపే చెట్లనీ, మబ్బుల్నీ, భవనాల్నీ

మనుషుల్లో గలగలమని కొండవాగుల్లా పారే

ఆలోచనలనీ, ఊహలనీ, ఉద్వేగాలనీ,

పసిబిడ్డల కళ్లలో కాంతులీనే రేపటి లోకాలనీ,

వృద్ధుల ముఖాల్లో తెరలుగా వెలిగే జీవించిన జ్ఞాపకాలనీ

అన్నిటినీ నింపవచ్చును

ఇవాళ విచ్చుకొన్న ఈ పగలు

దారిపొడవునా అన్నిటినీ నింపుకొని,

జనంతో కిటకిటలాడే రైలులా

తనలో తాను కూతవేసుకుంటూ,

సాయంత్రపు రంగులు చిమ్ముతూ

రాత్రిలోకి వెళ్ళిపోవచ్చును 

నిండైన పగటిని కౌగలించుకొని, రాత్రి,

మేం కలిసివచ్చాం, తలుపులు తెరవమని

సాంద్రమైన ఖాళీని బ్రతిమాలుకొని, 

సుషుప్తిలో కరిగిపోవచ్చును

మరలా తెలవారుతుంది

మరొకసారి పగటి పుష్పం వికసిస్తుంది

నిజానికి, అనేక పగళ్ళు, అనేక రాత్రులు 

అనుకుంటాం కానీ,

ఉన్నది ఒకటే పగలు, ఒకటే రాత్రి కావచ్చును

అదే పగటిని అనేక విధాల దర్శిస్తూ,

అదే రాత్రిని అనేక విధాల నిద్రిస్తూ

మనం కదలని, మెదలని కొండలా ఉండి ఉండవచ్చును

బివివి ప్రసాద్

కవిత : వీధిదీపాల కాంతి

నిజంగా, ఇది విలువైనది, పిచ్చితండ్రీ 

ఇందాక దుకాణం మూస్తున్నపుడు

మూసుకున్న షట్టరుపై,

మూస్తున్న నీ మనుషులపై

వీధిదీపాల కాంతి పడుతూ

ఇవాల్టికి మనందరికీ 

ఒకరినుండి ఒకరికి సెలవా అంటున్నప్పుడు

కాంతిలోంచి ఆ పదాలు పలికినది జీవితం,

కాంతినీ, పదాలనీ అనుభవించింది నువు

నువూ, జీవితమూ వేరువేరా, ఒకటేనా అని

నీకు సందేహం కలుగుతుంది

తల్లీ, బిడ్డా వేరు, వేరా ఒకటేనా అన్నట్లు

చీకటి పడ్డాక షట్టర్ మూస్తున్నపుడు,

దానిపై, మూస్తున్నవారిపై, నీపై

ఒకే మసక ట్యూబ్ లైట్ కాంతి ప్రసరించినట్టు

ఒకే జీవితం ప్రసరిస్తూ ఉంది

ట్యూబ్ లైట్ కాంతి అడుగుతూ ఉంది

నా కాంతికీ, జీవితానుభవానికీ భేదమేమిటి అని

ఒకే చీకటి నుండి, 

చీకటిని వెలిగించిన కాంతి నుండి

మేం మొదలయ్యాం కదా అని..

బివివి ప్రసాద్

కవిత : భాష గురించి

భాష ఎపుడు చనిపోతుంది

మనం అబద్ధాలు చెప్పినపుడూ,

మాటలతో గాయపరిచినపుడూ,

మొక్కుబడిగా పదాలని పలికినపుడూ,

మాట్లాడవలసీ మౌనంగా ఉన్నపుడూ 

భాష కొంచెం, కొంచెంగా ప్రాణహీనమౌతుంది

భాష ఎపుడు శక్తివంతమౌతుంది

మనం నిజం పలికినపుడూ,

మాటలతో ఊరట కలిగించినపుడూ,

హృదయం నుండి పదాలని విడుదల చేసినపుడూ,

మాటల కన్నా మౌనంతో భాషించినపుడూ 

భాష కొంచెం, కొంచెంగా జీవం నింపుకొంటుంది

భాష, కొన్ని గీతలు సూచించే లిపి కాదు,

కొన్ని శబ్దాలు పూరించే అర్థాలు కాదు,

భాష, సరాసరి సూర్యకిరణాల జారిన

జీవనానందపు అభివ్యక్తి

పదాల నడుమ సెలయేటిలా 

ఒంపులు తిరిగే నిశ్శబ్దం, సరాసరి జీవితం

బివివి ప్రసాద్

కవిత : అలవాటు పడి..

అలవాటు పడిపోయి

మనకేమీ తెలియటం లేదు కానీ,

పగలు రావటం, కాంతి విప్పారటం

కాంతిలో సకలమూ ఈదులాడటం అద్భుతం,

రాత్రి రావటం, చీకటి వికసించటం

చీకటిలో సమస్తమూ మునిగిపోవడం అద్భుతం

అలవాటు పడిపోయాము గానీ

మెలకువ వెలుతురు రెక్కలు మనని తాకటం, 

మనం ఊహల్లోకో, పనుల్లోకో 

రెక్కలు విప్పుకొని ఎగిరిపోవటం,

నిద్ర వెలుతురు రెక్కలు మనని తాకటం

మనం శూన్యంలోకో, కలల్లోకో 

రెక్కలు ముడుచుకొని ఒదిగిపోవటం అద్భుతం

అలవాటయిపోయాయి కానీ

మనం శబ్దాలు చేయటం, 

వాటిలో అర్థాలనేవి ప్రయాణించటం,

మనం మౌనంగా ఉండటం,

దానిలో ఉద్వేగాలనేవి ప్రవహించటం అద్భుతం

పుట్టడం, చనిపోవటం బహుశా

అలవాటయిపోయి ఉండవచ్చు గానీ

పూవులానో, ఇంద్రధనువులానో 

వాన చినుకంతగా ఇక్కడ రాలి పడటం,

ఖాళీ గాలి లానో, గగనంలానో 

అంతలోనే శూన్యమై పోవటం అద్భుతం

అలవాటనే మహామాయ

ఇన్ని అద్భుతాలకి మూలమైన మనని

పెనుకెరటమై ముంచి వేస్తుంది

తెప్పరిల్లేసరికి 

మన కళ్ళలో అద్భుతాలు ఆవిరైపోయి

మామూలుతనం ఎడారిలా విస్తరిస్తుంది

బివివి ప్రసాద్

కవిత : నీ ఎంపిక

నీకు కొంత అర్థమవుతుంది

చాలా వరకూ అర్థం కాదు

అర్థమైన భాగం నీది,

అర్థంకానిది జీవితానిది

జీవితాన్ని నీ భాగంలో ఇరికించాలని చూడక

నిన్ను జీవితానికి వదులుకున్నపుడు

నీ దారులు తెరుచుకుంటాయి,

దారుల్లోంచి కొత్త కాంతులు చొరబడతాయి

నీ అనుభవం వికసిస్తుంది

జీవితం చాలా చిన్నదే

దానిని ఇంకా చిన్నది చేసుకోవటమూ,

జీవితం కన్నా ఎక్కువ అనుభవం పొందటమూ 

నీ చేతుల్లో ఉంటాయి,

నిన్ను విడుదల చేసుకోవటంలో ఉంటాయి

నీకు కొంత తెలుస్తుంది,

చాలా వరకూ తెలియదు

తెలియనిదంతా అనంతం పిలుపు

తెలిసినది ఇప్పటికే జీవించి విడిచిన

అనుభవ శకలం

అనంతంలోకి ప్రయాణించాలా,

శకలాల మధ్య జీవిస్తే చాలా అన్నది

కేవలం నీ ఎంపిక

బివివి ప్రసాద్