కవిత : కానుగ చెట్టు

ముప్పై ఏళ్ళకి పైగా 

ఇంటి పక్కన ఆకుల తలలూపుతూ

జీవితాన్ని ఎలా నిటారుగా నిలిచి జీవించాలో

నిశ్శబ్దంగా బోధించిన చెట్టు 

మొన్న తుపానురాత్రి నేలకి ఒరిగిపోయింది

ఇన్నాళ్ళూ మా సుఖదుఃఖాలలో

నేపథ్యంగా నిలిచిన చెట్టు,

నీడలు పరిచిన చెట్టు,

గాలుల అలలతో మమ్మల్ని నిమిరిన చెట్టు 

ఒరిగిపోవటం చూసి

మా చిన్నమ్మాయి కన్నీరు మున్నీరైంది,

మా నాన్న వెళ్ళిపోయినప్పటిలానే

వీధిలో నిద్రిస్తున్న ఏనుగులా పడుకొన్న 

చెట్టుపై చేయి ఉంచి, 

చెట్టుపై తలవాల్చిన బిడ్డతో అన్నాను

చైతన్యం తదుపరి ప్రయాణంలో ఉన్నపుడు

మనం ఆపకూడదమ్మా..

పెద్దమ్మాయి ఫోనులో అంది 

కానుగ చెట్టు వందేళ్లు బ్రతుకుతుంది నాన్నా..

తెల్లవారింది, బిడ్డ ఊరిపెద్దలతో మాట్లాడింది

ఇళ్ళ మధ్య ఇక బ్రతకలేదని ఆలోచించాక 

ఊరి గ్రంథాలయానికి తరలించింది

బహుశా, అక్కడ ఆ మహాకాయం నిలదొక్కుకొంటుంది 

కొత్త కొమ్మలనీ, ఆకులనీ, గాలులనీ 

తన ప్రేమలానే, ఓదార్పులానే లోకంలోకి పరుస్తుంది 

పుస్తకాల్లోంచి చదువరుల మనసుల్లోకి 

చొరబడే ఊహలతో, కాంతులతో పాటు

తన నీడల్నీ, గాలుల్నీ ప్రవేశపెట్టి

లోకాలని కాసేపు శాంతిమయం చేస్తుంది

బివివి ప్రసాద్

కవిత : నీతో నువు..

నీతో నువు ఉన్నపుడైనా

నీకు స్వేచ్ఛ ఇస్తున్నావా

లేక, బానిసలా చూస్తున్నావా

సమాజాన్ని దాటి, 

సమాజం భయాన్నీ, హింసనీ దాటి,

కట్టుబాట్ల గానుగెద్దు బతుకు దాటి,

మర్యాదల బానిసత్వం దాటి,

ఆదర్శాల, నాయకత్వాల భ్రమలు దాటి,

ఎవరేమనుకుంటే ఏమనే చిత్తభ్రమలు దాటి

ఉత్త నేనుగా 

ఖాళీ ఆకాశం లాంటి, గాలి లాంటి

ఖాళీ జ్వాల లాంటి, జలం లాంటి

ఉత్త పేరు లేని, వ్యక్తి లేని 

గత, భవితల మరకలు లేని 

స్వచ్ఛమైన నేనుగా

నిన్ను నువు చూడగలుగుతున్నావా

నీతో నువు ఉన్నప్పడైనా

ఆకాశం ఆకాశంతో నిండినట్లు

గాలి గాలితో, జ్వాల జ్వాలతో, 

నీరు నీటితో నిండినట్లు

నీతో మాత్రమే నువు నిండగలుగుతున్నావా

నిండుగా పొరలి పొంగి

నువు లేకపోవటంలోకి

నీకు స్వేచ్ఛ ఇవ్వగలుగుతున్నావా,

ఏమీ కాకుండా మిగలగలుగుతున్నావా

12.3.26 11.21 రాత్రి

ప్రచురణ : ఈమాట, అక్టోబర్ 2026

కవిత : కాలం గడవాలి ..

కాలం గడవటం ముఖ్యం

బాల్యం నుండి ఈనాటి వరకూ..

నక్షత్రకాంతి నింగి నుండి దూకబోవటం,

పూలరంగులు భూమి నుండి ఎగరబోవటం ముఖ్యం

సూర్యకాంతి పగలల్లా ప్రపంచం మీద ఆడుకోవటం,

చంద్రకాంతి చీకటితో దాగుడుమూతలు ఆడటం ముఖ్యం

నదులు ప్రవహించటం, పిట్టలు పాడటం

చెట్లు ఎదగటం, జీవులు నడవటం ముఖ్యం

కాలమిలా గడుస్తుంది

ఇంద్రధనువు వచ్చి, వెళ్ళినట్టు,

పూలు పూచి, రాలినట్టు,

నువ్వూ, నేనూ చిరునవ్వో, కన్నీరో రాల్చినట్టు

యుగాలు మాయమవుతాయి

గగనంలోని ఇంద్రధనువులా,

గాలిలో కరిగిన పిట్టకూతలా ,

కాలంలో మునిగిన గాయాల్లా, బాధల్లా, భయాల్లా

మాయమవుతున్న యుగాలని

చూస్తూ, ప్రేమిస్తూ, నిర్వేదిస్తూ

నువు మాత్రం మిగులుతావు

తారలు రాలిపోయాక మిగిలిన ఒంటరి గగనంలా

బహుశా, ఎప్పటికీ

బహుశా, కాలం లేని దేశంలో

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : సారంగ, 15.10.26

కవిత : పదాలూ - అనుభవమూ

కొన్ని అక్షరాల మధ్య, 

లేదా పదాల మధ్య ఇరుక్కుంటాం

తేనెపట్టులో ఇరుక్కున్న తేనెటీగల్లా 

పుట్టగదుల్లో ఇరుక్కున్న చీమల్లా

వంశం నుండి దేశం వరకూ,

నమ్మకం నుండి సిద్ధాంతం వరకూ

పదాల మధ్య ఇరుక్కుని

కాలం గడుపుతూ ఉంటాం

సూర్యకాంతుల్నీ, పూల రంగుల్నీ,

పసిబాలల నవ్వుల్నీ, పసిడివన్నె జీవనానందాల్నీ 

గాలికి వదిలి, ధూళికి విడిచి

కేవలం పదాలు, కేవలం శబ్దాలు

అవి రేపే ఇరుకిరుకు ఉద్వేగాలు,

ఉద్వేగాల్లో ఊపిరి పోసుకునే నేనులు

శబ్దాలనీ, పదాలనీ

గాలికి వదిలి, ధూళికి విడిచి

జీవించటంలోకి రమ్మని కవి అడుగుతాడు

ఆకాశం శబ్దం కాదు, అనుభవం

భూమి శబ్దం కాదు, అనుభవం

గాలీ, జ్వాలా, నీరూ అనుభవాలు

మౌనంగా అనుభవించు,

నీ లోపలి నిన్ను వెదుక్కొంటూ,

నీ లోపలి నిన్ను పోల్చుకుంటూ అంటాడు

విన్నవారు, కాసేపు వెన్నెలలో ఆడుకుంటారు

వినలేనివారు గాఢనిద్రలోకి జారుకుంటారు

బివివి ప్రసాద్

కవిత : తెలియని సమయం

ఈ లోకంలో నీకేమి నచ్చలేదు అంటారెవరో

మనుషులు అంటావు, నిన్నూ కలుపుకొంటూనే

వాళ్ళ ప్రేమలు, వాటి వెనుక భయాలు,

వాటి వెనుక చీకటి నిండిన నేనూ, నాది లు 

చీకటిలో తిరుగాడే క్రౌర్యాలు, హీనత్వాలు

నీకేమి నచ్చాయి లోకంలో అంటారు

శబ్దాలు, దృశ్యాలు, స్పర్శలు,  

సమస్త సంవేదనలు అంటావు

వాటి వెనుక ఏమీ ఉండదు

పసిపాప బోసినవ్వులాంటి

తెల్లని ఖాళీ మినహా, వెన్నెల మినహా

కాస్త అమాయకత్వం మినహా,

ఉత్త జీవనానందం మినహా

ఈ లోకంలో నువ్వెవరికి నచ్చలేదు అంటారు

మనుషులకి అంటావు, నిన్నూ కలుపుకొంటూనే

నిన్ను తెలుసుకొనే తీరిక మనుషులకి లేదు,

మనుషుల్ని తెలుసుకొనే ఓపిక నీకు లేదు

ఎవరికి నచ్చావు ఈ లోకంలో అంటారు

రంగులకి, రాగాలకి, పదాలకి

సమస్త సంవేదనల జీవితానుభవానికి అంటావు

అవి నీలో తేలికగా కరిగిపోతాయి,

నువు వాటిలోకి తేలికగా మాయమౌతావు

ఈ లోకం నీకు నచ్చిందా, లేదా అంటారు

జవాబు తెలియటం లేదంటావు

నీ ముందున్నది పగలో, రాత్రో తెలియనట్లు 

మేఘాలపై నారింజ ఛాయలు విరబూస్తున్నాయి

వాటి రంగులు కరగబోయేది 

తెల్లని కాంతి లోనా, నల్లని చీకటిలోనా 

తెలియరావటం లేదు

బివివి ప్రసాద్

కవిత : రంగులూ, ఛాయలూ

ఇంటికి రంగులు వేయించాలి

షాపులో కలర్ కార్డులు చూపిస్తారు

మనుషుల మనసుల్లానే

రవంత భేదంలో ఛాయ మార్చుకుంటూ

ఛాయల నుండి లౌక్యంగా రంగులు మార్చుకుంటూ

పదుల, వందల రంగులు

ఏ రంగులకో దగ్గరగా ఉంటావు,

ఏ ఛాయల దగ్గరో నిన్ను పోల్చుకొంటావు

ఒకానొక ఛాయ దగ్గర

ఇదే కావలసిందని ఆగుతావు

అక్కడ నువ్వున్నావు, ఉంటావు

ఇంతకు మునుపూ, ఇప్పుడూ, ఇకముందూ 

ఆ ఛాయ నీ జీవితసారం, 

నీ కలల వ్యాఖ్యానం

ఇంతాచేసి 

నువు రక్త, మాంసాల నుండి పుట్టావా,

రంగుల, ఛాయల నుండి పుట్టావా,

శబ్దాలూ, రాగాల నుండి పుట్టావా,

ఉద్వేగాల కలల నుండి పుట్టావా

ఇంతాచేసి

నువు వాటి నుండి పుట్టావా,

నీలోంచి అవి పుట్టాయా 

నువు కలవా, కలగంటున్నవాడివా,

ఛాయవా, అది పుట్టే కాంతివా

సందేహాల తరువాత

నలుపు, తెలుపు ప్రశ్నల మధ్య

ఏ ఛాయలోనూ ఇమడలేక నిలబడిపోతావు

బివివి ప్రసాద్