కవిత : జీవితానికి నువు

మనుషుల బంధాలు, ఉద్వేగాలు మారుతాయి

మేఘాల్లో రంగులు మారినట్లూ, 

ఇంద్రధనువులోని కాంతిలానూ 

చిక్కబడుతూ, వెలిసిపోతూ ఉంటాయి

జీవితం ఒక సంగీతవాయిద్యం

ఒక్కో సమయంలో ఒక్కో రాగం పలుకుతుంది

మంద్రంగా, లీలగా, గంభీరంగా..

నువు రాగాన్ని అనుసరించాలి కానీ

రాగం నిన్నెప్పటికీ అనుసరించదు 

అది పక్షి పాటలాగా

పక్షితో పాటు ఎగిరి, వెళ్ళిపోతూ ఉంటుంది

మనుషులు వస్తారు, వెళతారు

సుఖ, దుఃఖాలు వస్తాయి, వెళతాయి

అవి నిన్ను అనుభవిస్తాయి కానీ

నీ అనుభవానికి చిక్కవు 

తల్లికి బిడ్డ అనుభవాలు చిక్కనట్లు

నీ వలకు దూరంగా

నీటిలో ఆడుకొనే చేపలను చూసినట్లు

నీ అనుభవాలని చూడాలి

అవి నీవి కావు,

నువు వాటి ఉనికివి, కొంతసేపు

జీవితం నీది అనుకున్నంత కాలం

తను నీకు అర్థం కాదు,

నువు జీవితానికి చెందిన ఉనికివని

అనిపించినపుడు

నీకు అర్థం కావలసిందేమీ మిగలదు

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : ప్రజాశక్తి, 4.10.26

కవిత : చాలాసార్లు

చాలాసార్లు, దృశ్యాల కన్నా

వాటి వెనుక ప్రవహించిపోయే ఖాళీ బావుంటుంది

శబ్దాల కన్నా 

వాటి వెనుక అలల్లా ఊగే నిశ్శబ్దమూ, 

అనుబంధాల కన్నా

వాటి లోపలినుండి ఉబికే ఏకాంతమూ బావుంటాయి

కొన్నిసార్లు అన్నీ ఉండటం బావున్నట్లే,

చాలాసార్లు ఏమీ లేకపోవటం బావుంటుంది

ఏమీ లేకపోవడం లోంచి

జన్మాంతరాల ఖాళీ లోకి, స్వేచ్ఛ లోకి 

ఎగిరిపోవటం బావుంటుంది

మరేదీ బావుండనంతగా బావుంటుంది

కొన్నిసార్లు ఇదంతా కావాలనిపిస్తుంది,

అంతలోనే ఉక్కపోస్తుంది

అన్నిటినీ, అంతటినీ

ఊహల గీతలతో నిండిన కాగితంలా చించి

ఏమీ లేకపోవటంలోకి, నువు కూడా లేకుండా, 

తిరిగి రాకుండా వెళ్ళిపోవాలనిపిస్తుంది

ఒకవేళ,

కొన్నిసార్లు ఉన్నట్లు తోచే ప్రపంచం 

ఎప్పుడూ నిజంగా లేదా,

చాలాసార్లు కోరుకునే ఖాళీ 

ఎప్పుడూ తానే ఉందా

ఇది తెలిసేదెవరికి

ఖాళీకా, ప్రపంచానికా

బివివి ప్రసాద్

కవిత : చీకటి లోపల

చీకటిలోంచి వెలిగే సూర్యదీపం పైన,

చీకటిలోకి మలిగే సూర్యదీపం పైన,

చీకటివేళల వెలిగే వేనవేల దీపాల పైన

నీకు ఆసక్తి

ఆయా సమయాల కాంతులు

నిన్ను పిలుస్తాయి

చీకటిలో దీపంలా వెలగమని

దీపం లాంటి మెలకువ,

దుఃఖంలో చిరునవ్వు లాంటి కాంతి,

ఊపిరాడని నిరాశ లోపల 

ఆశావహమైన ఊహ లాంటి గాలితెర,

ఎడారిలో నీటిచెలమ లాంటి తడి స్పర్శ,

నిశ్శబ్ద రాత్రి పక్షి రెక్కల చప్పుడు

నిన్ను పిలుస్తాయి

ఇక్కడ మరి కాసేపు ఉండమని బ్రతిమాలతాయి

భయస్తులతో కిటకిటలాడే లోకంలో

ఇంకా అమాయకత్వం మిగిలే ఉందని ఆశ పెడతాయి

చీకటి లోపల వెలిగే గాలితెరలు,

గాలితెరల్లో వెలిగే ఆకుల సవ్వడులు,

సవ్వడులతో ఊపిరిపోసుకునే అమాయక హృదయాలు

ఇంకా లోకంలో ఉన్నాయని, ఉంటాయని

ఎప్పటికీ మిణుకు మిణుకు మనే తారలు

నమ్మకంగా చెబుతుంటాయి

బివివి ప్రసాద్

కవిత : ఒకటే ప్రపంచంలో..

నువు నీ యవ్వనంలో చూసిన

సూర్యోదయాలే, చంద్రకాంతులే,

నక్షత్రాలకీ, నీకూ నడుమ గాలి ఊయలలే 

ఇవాళ నీ పిల్లలు చూస్తున్నారు

ఇవాళ నువు చూసే వెలుగు, నీడలే 

శబ్దాలూ, నిశ్శబ్దాలే, 

గాలుల్లో తేలే అర్థాలూ, అర్థ రాహిత్యాలే

రేపు నీ పిల్లలు చూస్తారు

ఒకే రోజులో నువు నీ ప్రపంచాన్నీ,

పిల్లలు వాళ్ళ ప్రపంచాలనీ,

వృద్ధులైన తలిదండ్రులు వాళ్ళ ప్రపంచాలనీ దర్శిస్తారు

ఒకే ప్రపంచం ఎవరికి వారికి

ఒక్కొక్క పొరలోంచి ఒక్కోలా తోస్తూ..

నీ చుట్టూ పరుచుకున్న దృశ్యం అలాంటిది

నిను కమ్ముకున్న జీవితం అలాంటిది

ఎవరికి అవసరమైనట్టు వారికి,

ఎవరి విస్తృతి మేరకి వారికి,

ఎవరి స్పందనలకి వీలుగా వారికి

ఇంత లోతైన, సాంద్రమైన ప్రపంచాన్ని

మనసారా హత్తుకునే తీరిక లేకుండా

మన చిన్న ఊహల, ఆలోచనల ప్రపంచాల్లో మనం

సంపన్నుడు మతిభ్రమించి

వీధులలో యాచిస్తున్నట్లు..

బివివి ప్రసాద్

కవిత : కలల గుంపు

మనిషిలా పుట్టామనుకుంటాం గానీ, 

నిజానికొక కలల గుంపు మనిషిలా పుడుతుంది 

శరీరాన్ని అనుకుంటాం గానీ,

నిజానికి కొన్ని ఉద్వేగాలు శరీరం ధరిస్తాయి

సీతాకోకల, తూనీగల రెక్కల, 

చెరువు నీటిపొరపై ఊగే నీలి ఆకాశాల,

చెరువుమీదా, ఊరిమీదా, నీ మీదా, లోపలా

వృత్తాలు చుట్టే వాన చినుకుల, 

ఆటబొమ్మల, గాలిపటాల 

కాంతులు దాచుకున్న పసిదనపు కలల తరువాత 

రంగురంగుల కలల, స్నేహాల

రంగురంగుల నవ్వుల, అనుభవాల

కాంతులు దాగిన యవ్వనపు కలల తర్వాత

మరిన్ని రంగుల, వెలిసిన రంగుల, 

నలుపు, తెలుపుల, వెలుగారిన ఛాయల,

అనేక ఉద్వేగాల, అనుభవాల, కలవరాల

ఉలికిపాటు మెలకువల, ఊపిరాడనితనాల వరకూ

మనిషి నిజానికి ఒక కలల గుంపు,

గాజుజాడీలో ఎగిరే సీతాకోకల సమూహం

ఒక దిగులు సాయంత్రం ఒంటరిగా కూర్చుని

ఏకాకులమని మన మనుకుంటాం గానీ

పసివాడు రహస్యంగా మిఠాయి తింటున్నట్లు

దూరంగా తేలుతూ, 

క్షితిజరేఖలో దాగొనబోతున్న బంగారు బింబాన్ని

మనం మాత్రమే చూసే కలని 

జన్మ మూలంలోనే దాచుకొని వచ్చి ఉండమా..

బివివి ప్రసాద్

కవిత : విశాలమైన రాత్రి

విశాలత్వం చూడగానే 

నీకు ప్రాణం లేచి వస్తుంది

విశాలమైన మైదానాలూ, నీలి జలాలూ,

ఆకుపచ్చని అరణ్యాలూ, 

వాటన్నిటిపై ఊగే విశాలమైన నీలి గగనమూ 

యుగాలుగా మనుషులు 

శ్రమించి నిర్మించిన పంజరాల్లోంచి

నిన్ను విడుదల చేస్తాయి కాసేపు

మానవ హృదయాలెందుకని

ఇలా విశాలంగా ఉండవని దుఃఖపడతావు

నీ దుఃఖంపై రాత్రి వాలుతుంది

రాత్రిలోంచి నక్షత్రాలు రాలుతూ ఉంటాయి

ఎంతకీ ఆగని వానజల్లులా

నీ లోపలి ఇరుకులన్నీ

నక్షత్రాల వానలో కొట్టుకుపోతాయి 

లోకం ఇలానే ఉండాలనే కోరికనే

లోకాన్ని ఇంత ఇరుకు చేస్తుందని

లీలగా తెలియ వస్తుంది

ఇరుకు లోకాన్ని నక్షత్రాలకి అప్పగించి

విశాలమైన తెలియనితనంలోకి

నిన్ను కనులు మూసుకొని అప్పగిస్తావు

బివివి ప్రసాద్