కవిత : నువు కూడా..

ఉదయాకాశంపై ఎంత బంగారుద్రవం ఒలికిపోనీ,

పసిపాపనవ్వుల ఎన్ని తెల్లని సీతాకోకలు ఎగరనీ,

యువతికన్నుల ఎన్ని ఇంద్రధనువులు గాలిపటాలై ఊగనీ,

కెరటాల చివర్ల నిండువెన్నెల ఎన్ని వజ్రాలు పొదగనీ,

దయగల హృదయాలెన్ని భూమిని సారవంతం చేయనీ,

దుఃఖితుల కన్నీరెంతగా జీవితాన్ని ప్రార్థించనీ, శపించనీ 

అవన్నీ 

పరుచుకున్న ఆకాశంలోనే నువ్వూ..

జ్వలిస్తున్న కాంతిలోనే నువ్వూ..

తడుస్తున్న జీవితంలోనే నువ్వూ..

భాగంగా.. ఎడంగా..

దీనంగా.. గర్వంగా..

దైవంగా.. హీనంగా..

కలగంటూ.. మేలుకొంటూ..

మొదలౌతూ.. ముగుస్తూ..

కాలంలా, స్థాణువులా ఉన్నట్లూ, లేనట్లూ

అవన్నీ ఉన్నాయో, లేవో అవసరం లేనట్లు, 

నువు ఉన్నావో, లేవో తెలిసీ, తెలియనట్లు..

కదిలీ, కదలని గాలితెరలా..

రాలీ, రాలని కలలా.. 

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : ఈ మాట, సెప్టెంబర్ 2026

కవిత : ఒక సంభాషణ

ఇంతకూ నీకేం కావాలి అన్నారాయన

ఒక ఉదయ కిరణం, కాస్త మధ్యాహ్నపు నీడ,

ఎపుడైనా ఒక తడిసిన ఇంద్రధనువు,

సాయంత్రపు రంగుల్లో ఈదే గాలి, 

చీకటిలో వికసించే దీపాలూ, ముఖాలూ అన్నావు

ఇప్పటికే ఇచ్చాను,

నిత్యమూ ఇస్తూనే ఉన్నాను అన్నారు

మీ లోపం ఏమీ లేదు, నాదే లోపం

కానీ మీరిచ్చిన ఇన్ని బొమ్మలు 

నాకెందుకు హాయినివ్వటం లేదన్నావు

నవ్వుతూ అన్నారు

తల్లి కౌగిలిలో ఉన్న బిడ్డలా

నా లోపల ఉండి చూడు

ప్రతిదీ హాయినిస్తుంది,

నాకు దూరం జరిగి చూడు

ప్రతిదీ దుఃఖపెడుతుంది అన్నారు

మీ పేరేమిటి అన్నావు

ఉత్త అమాయకమైన ప్రేమ అన్నారు

మీ లోపల నేనెలా ఉండాలి అన్నావు

ఇలా అంటూ మాయమైపోయారు 

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : తొలివెలుగు, 13.9.26

కవిత : ఒకటే రోజు

ఒకటే రోజు

అన్ని జీవులతో పాటు

నీకూ ఒకటే రోజు ఇవ్వబడుతుంది

దాని నుండి 

ఎంత జీవితం నింపుకుంటావో ముఖ్యం

జీవించటమంటే అనుభవంతో నిండటం,

ఉత్త ప్రేమగా వెలగటం, 

ఉత్త కోల్పోవటం, కరిగిపోవటం

పంజరంలోంచి వినీలగగనంలోకి ఎగిరిపోవటం

ఒకరోజున దుఃఖపడు, భయపడు,

భయంనుంచి హీనత్వంలోకి జారిపో,

ధైర్యం వైపు తిరిగి దేదీప్యంగా వెలుగు

జీవితం అడిగేది అవేమీకాదు,

నీ విషయాలేవీ పట్టింపు లేని అమ్మ 

నిన్ను అన్నం తిన్నావా అని అడిగినట్లు

ఈ రోజున ఎంత జీవించావని అడుగుతుంది

ఎన్ని వెలుగునీడలు చూడగలిగావు,

ఎన్ని శబ్దాలు శ్రద్ధగా విన్నావు,

ఎన్ని కదలికలు కనులారా చూసావు,

దేహంలో అనుభవించావు

దృశ్యాల్లోంచి ఎంత శూన్యాన్ని తాకావు,

శబ్దాల్లోంచి ఎంత నిశ్శబ్దం విన్నావు,

ఊహల్లేని ఏకాంతంలోకి ఎంతగా కరిగిపోయావు

ఆ రోజున, నీ లోతుల్లో మునిగి

ఎన్ని పాలపుంతలు దాటి ప్రయాణించావు,

ఎక్కడా నువు తప్ప ఏమీ లేదని గ్రహించావు,

ప్రపంచం లోతుల్లోకి వెళ్ళి

ఎంత సారవంతమైన జీవితాన్ని తాకావు

లేదా, ఏమీ చేయలేక ఎప్పటిలా, 

కేవలం సముద్రం పైన అలలా ఊగావు 

బివివి ప్రసాద్

కవిత : కాలిపోయాక

కాలిపోయాక 

అద్దంలో సిరులొలికేలా నవ్వుతున్న

ఈ ముఖాన్ని ఇక చూడలేవు

ప్రపంచాన్నీ చూడలేవు గానీ

అదేమంత ముఖ్యమైన సంగతి కాదు

మనుషుల్ని నువూ, నిన్ను మనుషులూ

ఏనాడూ, ఏమంత పట్టించుకోలేదు

కానీ, పగలు మెరిసే సూర్యబింబం,

బింబం కింద కదలాడే 

వెలిగే రంగుల, ఊగే నీడల ప్రపంచమూ,

ప్రపంచంలో కదిలే గాలీ, తేలే శబ్దాలూ,

శబ్దాలతో కావలించుకుంటూ, విడిపోతూ

ప్రేమలో మునిగి, తేలే దృశ్యాలూ,

దృశ్యాలతో దాగుడుమూతలాడే నిశ్శబ్దాలూ

ఎంతోకొంత ఇష్టం నీకు

ఒకసారి ఊపిరి ఆగిపోయాక,

నిశ్శేషంగా కాలిపోయాక

మనుషుల్నీ, ప్రపంచాన్నీ వదిలి

ఖాళీ గాలిలా ఊగుతావు, బహుశా

మెరిసేదేదీ కలకాలం నిలబడదని

నీ ఖాళీ గాలికి తోస్తుంది

ఒకసారి కాలిపోయాక,

అనుభవాలు బూడిదలా రాలిపోయాక,

తెలియరానిదేదో, బహుశా

నిను కౌగలించుకోవటానికి

ఉద్వేగంతో వేగంగా నిను సమీపిస్తుంది 

బహుశా, కాలిపోయాక

బ్రతికిందంతా అర్థవంతమవుతుంది

బివివి ప్రసాద్

కవిత : చాలా ఖాళీ..

చాలా ఖాళీ కావాలి వెలుపలా, లోపలా..

ఒక విశాలమైన అనుభవాన్ని ఆవాహన చేయటానికి,

పగటి ఆకాశం కింద కాంతిలో తేలే ప్రపంచాన్ని

నీ నిండా నింపుకోవటానికి..

ఈ పగటిని తన పని తాను 

కుదురుగా చేయనీయటానికి

నువు ఒక ప్రక్కన నిలబడి చూడాలి,

మహానదీ ప్రవాహాన్ని 

ఒడ్డున చెట్టు క్రింద నిలిచి గమనిస్తున్నట్లు

పగటి కాంతిని గమనించాలి

కాంతిలో ఈదే జీవుల కదలికల్నీ, 

చరాచరాల తలలపైనుండి 

నేల కౌగిలిలోకి దుమికే నీడల్నీ,

వెలుగునీడల తెరల నడుమ 

పొందికగా ఆడుకొనే కాలాన్నీ

ఊపిరి కూడా కలవరం కలిగించనంత

నెమ్మదిగా, తేలికగా, 

దిగులంత మృదువుగా తాకాలి

ప్రవాహంపైకి తీరికగా వాలిన ఎండుటాకు 

మరింత తీరికలోకి ప్రవహిస్తూ మాయమైనట్లు..

చాలా ఖాళీలోకి నిన్ను తెరుచుకొని చూడాలి

తెలవారుతూనే కాంతితలుపు తెరుచుకొన్నట్లు..

రంగులు పూలని మెల్లగా తెరిచినట్లు..

ఊపిరి ఇక చాలునేమో అన్నట్లు..

బివివి ప్రసాద్

కవిత : నీకు నువ్వు, నీ భాషలో..

సాయంత్రపు గగనంలోని రంగుల్లోకి దూకినట్లు

ఆమె చూపుల్లోకి దూకాలని ఉంటుంది

దూకి, మరి పైకి తేలకుండా,

రంగుల లోతుల రహస్యాల్ని పట్టుకోవాలని

నిజంగా, ఆమె చూపుల్లో రహస్యమేమీ లేదు

ఆమె నీలాంటి, అందరిలాంటి మట్టిబొమ్మ

ఆమె రూపం వెలిగ్రక్కే కాంతులు

నీ చిత్తభ్రమలే కానీ, ఆమెకేమీ తెలీదు

ఆమె నుంచి ఏ సుఖలాలసనో ఆశిస్తావు,

నీ పుటుక నుంచి 

అద్భుత ప్రపంచానుభవం ఆశించినట్టు

ఆశల ఇసుక కళ్లలో మెరమెరలాడి 

ఏవో రంగులు మెరిసినట్లనిపించడం మినహా

నిజానికి ఇక్కడ మెరుపులూ లేవు, రంగులూ లేవు 

ఈ ప్రపంచం, ఈ జన్మం 

నీలాంటి, ఆమె లాంటి మట్టిబొమ్మలు

అట్లా అని, మట్టి విడిచిపెట్టాల్సినది కాదు

అది సత్యం నుంచి రాలిన స్వప్నం

మట్టి సత్యాన్ని కలగంటుంది 

నువు ఆమెని కలగన్నట్లు,

ఆమె అనుభవాన్ని కలగన్నట్లు,

సత్యం మట్టిని కలగన్నట్లు,

ఏదీ బాలేనంతగా అంతా బావుంది,

ఈ ఉక్కపోతే లేకపోతే

నువు తలుపులు తెరవవు కదా..

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : ఈ మాట, ఆగస్టు 2026