కవిత : ఆశ

పెద్దగా ఏమీ ఆశించలేదు నువ్వు

ప్రేమ నిండిన ఒక స్పర్శ, ఒక చూపు,

కనీసం ఒక మాట

దానిని పట్టుకొని తీగలాగా ప్రాకి 

జీవితమ్మీద ఇష్టం పెంచుకుందామనుకున్నావు

నీ ఆశలకి వేసవిగాడ్పు తగిలినపుడు, 

నీ పచ్చదనం తీగలోకి ముడుచుకుపోయింది,

తీగలోంచి తెలియని తీరాలకి తరలిపోయింది

జీవితం నిజంగా అద్భుతం

గాఢనిద్ర కన్నా, మృత్యువు కన్నా,

బహుశా జ్ఞానం కన్నా..

కానీ జీవితాన్ని నిజంగా జీవించగల వరం సంగతి?

భయాల తుపాను అలల మధ్య

జీవించటం ఎవరికి కావాలి,

గాయాల లోయల్లో పడిపోయేటపుడు

ప్రేమవాయువుల పరిమళాలు

ఎవరు ఆస్వాదిస్తారు

ఇదంతా మృత్యువు విసిరే ఇంద్రచాపం,

జీవితం కొందరికైనా పూల వికాసమో, కాాదో, 

పూలలోంచి ఎగిరే పరిమళమో, కాదో,

పూలు పరిచే రంగుల కలనో, కాదో 

నీ కెలా తెలుస్తుంది

నీ కిది శాపం కదా, పోనీ, తీపి గాయం

పెద్దగా ఏమీ ఆశించలేదు ఇక్కడ

నరకం లేని స్వర్గం మినహా

బహుశా, దైవమెవరేనా ఉంటే,

బొరుసు లేని బొమ్మని కోరుకునే

నిన్ను చూసి నవ్వుతారని అనిపించినా

పెద్దగా ఆశించవు,

ఆశ దుఃఖమని తెలుస్తున్నా

బివివి ప్రసాద్