కవిత : నీకు నువ్వు, నీ భాషలో..

సాయంత్రపు గగనంలోని రంగుల్లోకి దూకినట్లు

ఆమె చూపుల్లోకి దూకాలని ఉంటుంది

దూకి, మరి పైకి తేలకుండా,

రంగుల లోతుల రహస్యాల్ని పట్టుకోవాలని

నిజంగా, ఆమె చూపుల్లో రహస్యమేమీ లేదు

ఆమె నీలాంటి, అందరిలాంటి మట్టిబొమ్మ

ఆమె రూపం వెలిగ్రక్కే కాంతులు

నీ చిత్తభ్రమలే కానీ, ఆమెకేమీ తెలీదు

ఆమె నుంచి ఏ సుఖలాలసనో ఆశిస్తావు,

నీ పుటుక నుంచి 

అద్భుత ప్రపంచానుభవం ఆశించినట్టు

ఆశల ఇసుక కళ్లలో మెరమెరలాడి 

ఏవో రంగులు మెరిసినట్లనిపించడం మినహా

నిజానికి ఇక్కడ మెరుపులూ లేవు, రంగులూ లేవు 

ఈ ప్రపంచం, ఈ జన్మం 

నీలాంటి, ఆమె లాంటి మట్టిబొమ్మలు

అట్లా అని, మట్టి విడిచిపెట్టాల్సినది కాదు

అది సత్యం నుంచి రాలిన స్వప్నం

మట్టి సత్యాన్ని కలగంటుంది 

నువు ఆమెని కలగన్నట్లు,

ఆమె అనుభవాన్ని కలగన్నట్లు,

సత్యం మట్టిని కలగన్నట్లు,

ఏదీ బాలేనంతగా అంతా బావుంది,

ఈ ఉక్కపోతే లేకపోతే

నువు తలుపులు తెరవవు కదా..

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : ఈ మాట, ఆగస్టు 2026

కవిత : చాలవూ, కొన్ని క్షణాలు

నిజంగా, చాలవూ, నీరు నింపిన కడవలా 

హృదయం ప్రేమతో బరువెక్కిన కొన్ని క్షణాలు

ఇంత జీవితానికి అర్థం ప్రసాదించడానికి

ఉదయాకాశంలో ఎవరో 

బంగారు రజను నింపిన బిందెను 

వదిలేసి వెళ్ళారు, చూడు

గగనం నిండా గాలికి చెదురుతోంది బంగారుపొడి 

ప్రేమతో ఒకసారి నిండిన నీ కడవ కూడా అంతే

జీవితం నిండా చల్లుతుంది ప్రేమ రజను

భయాల దుర్గమారణ్యాల గుండా,

కరుణ లేని ఎడారుల గుండా నడుస్తూ,

భీతావహ నేత్రాల జలధారలు వర్షిస్తూ

ఎన్ని పవళ్ళు, రాత్రులు 

జీవితాన్ని అభిషేకించి ఉంటావు 

నీ హృదయమంతా 

ప్రేమ నిండిన అనుభవమై పండే వరం కోసం

మరీ కొన్ని క్షణాలు, 

కనుకొలకుల జలజలరాలే ఆనంద బాష్పాలతో

నీ చుట్టూ దిగులుగా తిరిగే గాలిని

తడితడిగా పలకరిస్తే చాలు

నువు నిలువునా కరిగి నీరైపోయిన క్షణాలు,

దయామేఘాలు తల్లిలా హత్తుకున్న క్షణాలు,

మనుషులంతా పసివాళ్ళలానో, వెర్రివాళ్ళలానో 

నీ క్షమకి నోచుకున్న క్షణాలు

బహుశా, నీ ఉనికిని, నీ జీవితాన్ని

నువు మనసారా క్షమించిన క్షణాలు

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : కవిసంధ్య, జూలై 26

కవిత : హృదయాన్ని...

ఎవరిని నమ్మాలో అర్థం కానపుడు,

నీ హృదయాన్ని నమ్మావు

దేనినీ హత్తుకోలేనపుడు

హృదయాన్నే హత్తుకొన్నావు

నీ బిడ్డలు పసిపాదాలతో అడుగులేస్తూ

నీ ప్రక్కలో చేరి, నిద్రించినట్టు

హృదయాన్ని కౌగలించుకొని నిద్రపోయావు

మానవలోకం మాయ, మొసళ్ళ కొలను

హృదయం పడవలో చేరి

తేలికగా దీనిని దాటావు చాలాసార్లు

లోకాన్ని నమ్మి మోసపోనివాడు లేడు,

హృదయాన్ని నమ్మి మోసపోయినవాడు లేడు 

సంపదలూ, విజయాలూ, 

అధికార గర్వాలూ కాదు కదా నిన్ను నింపేవి,

ఉత్త డొల్ల విలువలు ఆదుకోలేవు 

హృదయం నుండి నవ్వే ఒక నవ్వు, 

చూసే ఒక చూపు, తాకే ఒక స్పర్శ

ఇన్ని విలువలని తలకిందులు చేస్తుంది

ఇంతాచేసి ఈ జీవన సారం

హృదయం నుండి జీవితం అనుభవించటం,

కావాలంటే చూడు, ఇవాళ్టి సూర్యోదయం

ఆకాశం నిండా ఎవరో ఆశను పరుస్తున్నట్టు లేదూ,

ఇవాళ్టి అస్తమయం

ఆకాశం నిండా ఏదో దిగులు వ్యాపిస్తున్నట్టు లేదూ

నీ జీవితం ఎవరో గొప్ప ప్రేమికుడు

తన లోతుల్లోంచి కంటున్న గొప్ప కల

ఇంతకన్నా ఏం కావాలి

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : నవమల్లెతీగ, జూలై 2026

కవిత : ఆశ

పెద్దగా ఏమీ ఆశించలేదు నువ్వు

ప్రేమ నిండిన ఒక స్పర్శ, ఒక చూపు,

కనీసం ఒక మాట

దానిని పట్టుకొని తీగలాగా ప్రాకి 

జీవితమ్మీద ఇష్టం పెంచుకుందామనుకున్నావు

నీ ఆశలకి వేసవిగాడ్పు తగిలినపుడు, 

నీ పచ్చదనం తీగలోకి ముడుచుకుపోయింది,

తీగలోంచి తెలియని తీరాలకి తరలిపోయింది

జీవితం నిజంగా అద్భుతం

గాఢనిద్ర కన్నా, మృత్యువు కన్నా,

బహుశా జ్ఞానం కన్నా..

కానీ జీవితాన్ని నిజంగా జీవించగల వరం సంగతి?

భయాల తుపాను అలల మధ్య

జీవించటం ఎవరికి కావాలి,

గాయాల లోయల్లో పడిపోయేటపుడు

ప్రేమవాయువుల పరిమళాలు

ఎవరు ఆస్వాదిస్తారు

ఇదంతా మృత్యువు విసిరే ఇంద్రచాపం,

జీవితం కొందరికైనా పూల వికాసమో, కాాదో, 

పూలలోంచి ఎగిరే పరిమళమో, కాదో,

పూలు పరిచే రంగుల కలనో, కాదో 

నీ కెలా తెలుస్తుంది

నీ కిది శాపం కదా, పోనీ, తీపి గాయం

పెద్దగా ఏమీ ఆశించలేదు ఇక్కడ

నరకం లేని స్వర్గం మినహా

బహుశా, దైవమెవరేనా ఉంటే,

బొరుసు లేని బొమ్మని కోరుకునే

నిన్ను చూసి నవ్వుతారని అనిపించినా

పెద్దగా ఆశించవు,

ఆశ దుఃఖమని తెలుస్తున్నా

బివివి ప్రసాద్

కవిత : సాయంత్రపు నీడలు

వాళ్ళ పొడవైన సాయంత్రపు నీడలు,

నేలనీ, నీటినీ, నీటిమీది మెరుపులనీ 

గడ్డిమైదానంపై కదలాడే నీడలనీ 

తడుపుతూ, ఆర్పుతూ కదిలే

ఇద్దరి నడకల నీడలు

వాళ్ళ మాటల్లో 

ఏ స్వప్నాలు మేలుకొంటున్నాయో,

ఏ నిరాశల చీకట్లు కమ్ముతున్నాయో,

ఏ ఆనందాల వేకువలు 

సుదూర పర్వతాలలో ఉదయిస్తున్నాయో

మనకైతే తెలీదు, బహుశా వారికి కూడా

నీడలు నడుస్తున్నాయి,

వాటి మానవులని నడిపిస్తున్నాయి,

వాటి చెట్లకి శాంతినిస్తున్నాయి,

నీడలపై వాలే చీకటిని 

త్వరగా రమ్మని, నెమ్మదిగా పిలుస్తున్నాయి

సాయంకాలపు నీడలు,

నీడల్లోకి ఒదుగుతున్న సాయంకాలపు జీవితం

నిన్ను ఈ క్షణానికి 

తమతో ఉండిపొమ్మని బ్రతిమాలుతున్నాయి

బహుశా, ప్రతి క్షణమూ 

పేదవాని ప్రేమ నిండిన పూరి గుడిశ 

అన్నీ విడిచి లోనికి రమ్మంటుంది,

ఏదీ విడువలేని నిన్ను

దీనంగా, కరుణతో చూస్తూ వుంటుంది

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : ఉదయిని 15.6.26

కవిత : వారూ - వీరూ

చాలా చెబుతారు 

తెలివైనవాళ్ళం, బ్రతక నేర్చినవాళ్ళం 

అనుకొనేవాళ్ళు 

కానీ, జీవితం అమాయకుల స్వర్గం

రాత్రి నీమీద వాలినపుడు

రాత్రి లోంచి కొన్ని దీపాల కాంతులు

నిన్ను తడిపినపుడు,

వాటి నీడలు దృశ్యాలనుండి 

ధారలు కట్టినపుడు,

నువు కాంతుల్లోకీ, నీడల్లోకీ తప్పిపోకుండా 

ఒడ్డున తచ్చాడితే, తెలివైన బుద్ధిహీనుడివి

తప్పిపోతే, అమాయకంలోకి మేలుకొన్నవాడివి

పగలు మనుషుల ముఖాలపై తేలే

భయాలనీ, వెలితినీ చూస్తే 

తెలివిలో ఇరుక్కున్నవాడివి

ముఖాలపై వాలే ఎండనీ, నీడనీ చూస్తే

అమాయకంలోకి రెక్కలు విప్పినవాడివి 

ఎవరు జీవితాన్ని జయించామనుకొంటారో

వాళ్ళు జీవితానికి బానిసలు,

ఎవరు జీవితానికి లొంగిపోయారో 

వాళ్ళు జీవితం పసిపాపలు 

చివరిరోజున నీ ముఖం పై

చిరునవ్వు తారాడకపోతే నీ జీవితం ఉత్త డొల్ల,

నీ కనుకొలకుల్లో ఆనందాశ్రువులు మొలకెత్తితే

నీ జీవితం సారవంతం

ఏమీ చెప్పరు 

అమాయకులం, నిర్బలులం అని తలచేవాళ్ళు

కానీ, వాళ్ళ శ్వాసలో అనేకలోకాలు వికసిస్తాయి

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : సారంగ 15.6.26

కవిత : సందిగ్ధ స్వప్నం

నిన్ను మనుషులు కాదన్నపుడు

నువు ఎక్కడికి చేరుతావు

మలిసంధ్యలోని చివరికాంతులలోనికా, 

మండువేసవిలో వెలిగే నీడల్లోనికా,

ఎడారి కడుపున పండే ఖర్జూరపు రుచిలోనికా,

దైవం దయగా పంచే చిరునవ్వులోనికా 

ఏ మూలన నువు దాక్కోవాలని చూస్తావు

జనన, మరణాల సరిహద్దులోనా,

నవ్వుకీ, కన్నీటికీ నడుమ తేలే రేఖలోనా,

చలికీ, వేసవికీ నడుమ నలిగే రోజుల్లోనా

ఇదంతా అద్భుతం, అసంబద్ధం కూడా

నీ ఆలోచన పొట్లిన కాగితం కానున్నపుడు, 

నీ ఊహ పచ్చదనం నుండి 

ఎండిపోవటంలోకి తిరుగుతున్నపుడు,

నువు నవ్వుకీ, ఏడ్పుకీ నడుమ పరుగెడుతున్నపుడు

నీకు నిజంగా బ్రతకాలనిపిస్తుందా, ఇక చాలనా

శ్వాస ఆగిపోవాలనుంటుందా, కొనసాగాలనా

జీవితం సందిగ్ధ స్వప్నం

సూర్యకాంతినీ, మంచిచెడ్డల మీమాంసనీ

నీ కలలకి వదిలి 

నిన్ను నిన్నుగా కావలించుకునే ప్రేమ, ఆర్తి

కొనసాగమని మినహా జీవితమేమీ అడగదు నిన్ను,

భయం లేని లోకం మినహా 

జీవితాన్ని ఏమీ అడగబుద్ది కాదు నీకు

ఒక సందిగ్ధం నీలోకి నిన్ను నెడుతుంది,

నీ తలుపులు తెరవమంటుంది

సందిగ్ధ సాయంవేళ 

నీతో నువు కాసేపు గడుపుతావు

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : స్నేహ, ప్రజాశక్తి 21.6.26

కవిత : అక్కడ ఉంటావు

ఆటలాడీ, ఆడీ పరుగున వచ్చి

అమ్మని కావలించుకుంటావు చూసావా

అక్కడ నువ్వు నువ్వుగా ఉంటావు

యవ్వనంలో స్నేహితుని భుజం మీది చేయిలోనో,

ప్రియురాలి చూపులోనో కరిగిపోయినపుడూ,

జీవననేస్తం తొలి కౌగిళ్ల నమ్మకమైన స్పర్శలో,

బిడ్డల అమాయకపు లేత చూపుల్లో,

వాళ్ళు నీ కొనసాగింపనే ఉద్వేగంలోనూ 

నువ్వుగా ఉంటావు 

స్థిమితంగా ఉన్నపుడు

దయగా నీలోపలికి చేరే బంగారు ఎండలోనో,

వెండి వెన్నెల లోనో, కాటుక కన్నుల వంటి చీకటిలోనో,

ఉండి ఉండి, నేనున్నాను కదా అని వీచే గాలితెరలోనో,

వేగిన గాలిలోంచి పసిపాప చిరునవ్వులా జారే 

చల్లని వాన చినుకులోనో,

వానచినుకు పుష్పించే ఇంద్రధనువులోనో,

వాన తరువాత నేలలోంచి పూచే ఇంద్రధనువులలోనో

నువు మెల్లగా, సముద్రంలోకి మరలిపోయే అలలా కరిగిపోతున్నపుడు నీకు నువు ఉంటావు

వేసవి నీడలోనూ, దుఃఖార్తుడి తృప్తిలోనూ,

కఠినులలో కలిగే పశ్చాత్తాపపు కదలికలోనూ,

సమస్తాన్నీ ప్రేమించే మహనీయుల చూపులోనూ,

చెట్ల ఆకుల్ని కదలీ, కదలించని మెల్లని గాలితెరలోనూ,

వాసంత కోయిల మధ్యాహ్నపు బద్దకపు పాటలోనూ,

ఇంకా, అనేక మృదువైన సమయాల,

జీవితం ఊరికే గాలితెరలా తాకిపోయే వేళల

నువు అక్కడే మెలకువగా,

కెరటం అంచున మెరిసే వెన్నెలలా నిలిచి ఉంటావు

ఇవన్నీ సరే,

నువు నువ్వుగా ఎప్పుడూ ఉన్నావు కదా,

వీటన్నిటికీ ఇక్కడేం పని అంటారెవరో

ఎవరా అని వెనుతిరిగి చూస్తే తాకుతుంది 

ఏదో మృదువైన, బలమైన, లోతైన నిశ్శబ్దం

బహుశా, నువ్వు

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : ఈ మాట జూన్ 2026

కవిత : పండిన ప్రేమ

నువు కూర్చున్నపుడు

నారింజ మేఘాలు నీ ప్రక్కన కూర్చుంటాయి

కనురెప్పలు పైకెత్తినపుడు

నీ చూపులు సీతాకోకలయి ఎగురుతాయి

మాటలకై పెదవులు తెరిచినపుడు

తేలికగాలులలో పరిమళాలు మునకలేస్తాయి

లోపలినుండి చిరునవ్వు నవ్వినపుడు

ఎవరం పోటీ పడదామని

నక్షత్రాలూ, సూర్యుడూ తడబడతారు

ప్రపంచం మీద ప్రేమతో 

నీ హృదయం నిండినపుడు

చంద్రుడు తృప్తిగా బెంగ విడుస్తాడు 

ఇవాళొక హృదయం ఆశ్రయం ఇచ్చిందని

ఇంతకూ నువు ఏ ఒకర్నీ ప్రేమించలేదు

నీలో ఇంత అందానికి

జీవితాన్ని ప్రేమించి, ప్రేమించి

జీవితానివీ, ప్రేమవీ అయిపోయావు

కదులుతున్న రాత్రిలో రాత్రిలా కరిగిపోయావు

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : మహా పత్రిక 15.06.26

కవిత : కొంచెం ప్రేమలోంచి

కొద్దిగా ప్రేమించు

గదిలో వాలిన బంగారు కిరణాన్ని,

కిటికీ బయట తలలూపే పూల మొక్కలని, 

మొక్కలపై కనబడని ఆటలాడే పసిగాలి తరగలని,

గాలికి ఊగే ఆకాశాన్ని,

ఊగే ఆకాశంలాంటి మనసుని,

మనసులో ఊగే జీవితాన్ని

కొద్దిగా ప్రేమించు 

ఇక్కడ ఉండటాన్ని, 

ఒకనాడు ఇక లేకపోవడాన్ని,

నువు లేని కాలంలోంచి నువు రావటాన్ని,

కాలం మళ్ళీ చెరిగిపోవటాన్ని

కొద్దిగా ప్రేమించు,

కొద్దిగా హృదయాన్ని తెరువు,

నీటిబిందువులాంటి హృదయం తెరిచి

జీవితానుభవమనే సముద్రంలో కరుగు

ఇపుడు నువు కదా జీవితానివి 

ఇక దుఃఖం ఎక్కడుంది, భయం ఎటు పోయింది

ఇపుడు నువు ఏకకాలంలో

ఇంద్రధనువువి, దానిలోని రంగురంగుల అణువువి

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : తొలివెలుగు 10.5.2026

కవిత : ఆ క్షణాలు

 ఎవరినైనా హృదయపూర్వకంగా ప్రేమిస్తున్నపుడు

కాసేపు ఆ క్షణాల్లో మునిగి ఉండు

వేకువ బంగారు కాంతిలో మునిగినట్లు

సీతాకోక రెక్కల నిశ్శబ్దంలోనో,

పూల మెల్లని వికాసంలోనో,

పసిపాప తెరుచుకునే చిరునవ్వులోనో మునిగినట్లు

దేనినైనా హృదయపూర్వకంగా ప్రేమించేవేళ

కాసేపు ఆ క్షణాలని పట్టుకొని ఉండు

చేతిలో కరుగుతున్న మంచుముక్కనో,

దుప్పటిలో మాయమవుతున్న నిదురనో,

చేయి విడిచే ప్రేమ నిండిన స్పర్శనో పట్టుకొన్నట్లు 

మరి ఒకటి, రెండు క్షణాలు

మరి ఒకటి, రెండు యుగాలు

మళ్ళీ, నీకు దొరకక పోవచ్చును

ఆ నమ్మకం, ఆ ప్రేమ, ఆ స్పర్శ

ఆ అమాయకత్వం, ఆ బేలతనం, ఆ లాలన

ఇంత జీవితానికి సారంలాంటి ఆ క్షణాలు

మళ్ళీ జీవితంలో ఎదురు కాకపోవచ్చును

కాసేపు, గాఢంగా ఊపిరి వదిలి

నువు ప్రేమించిన క్షణాలని,

నిన్ను ప్రేమించిన క్షణాలని

ఊపిరినిండా తీసుకొని, నిలుపుకో

తరువాత, జీవితం ఏ మలుపు తిరగనీ 

ఆ ప్రేమకాంతిని నీ బాట నిండా పరుచుకోనివ్వు 

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : వివిధ, ఆంధ్రజ్యోతి 27.4.26

కవిత : ఒకమాట

ఒకమాట నువు మాట్లాడలేవు

దూరాలని, కాలాలని, భారాలని 

చెరపగల ఒకమాట 

హృదయం నుండి బయలుదేరి 

ఎందుకనో ఆగిపోతుంది శబ్దంగా మారకుండా,

చేరవలసిన చెవిని చేరకుండా

దూరాలు పెరుగుతాయి,

కాలాలు మారుతూ వెళతాయి,

భారాలు మిగులుతాయి

సమయానికి ఆ ఒక్కమాట మాత్రం

ఎందుకనో పక్షిలా ఎగరదు,

పూవులా వికసించదు, 

ఉదయకాంతిలా ఆకాశాన్ని తెరవదు

ఎవరు ఆపారు ఆ మాట రాకుండా

ఏ ప్రేమ లోతులు, ఏ దుఃఖపు రాగాలు,

జన్మమూలాల్లోని ఏ జీవన ధాతువులు,

ఏ అనుభవాలకై ఎదురుచూపులు

ఆ మాట నీ నోట పలికించకుండా ఆపుతాయి,

ఆ క్షణాన చూపులకి రెప్పల తెరలు వాలుస్తాయి,

నీ విలువైన వ్యక్తికీ, నీకూ నడుమ

మంచుద్వీపాలు కలలాగా తేలుతాయి,

కాలం గాలి తాకని ఆకులా నిలబడిపోతుంది,

ఆ మాట ఎందుకు గడ్డకట్టుకు ఉండిపోతుంది

బివివి ప్రసాద్

కవిత : నీ ఏకాంతం

నీదైన ఏకాంతం అపురూపం

నీకు మాత్రమే చెందిన ద్వీపం అది

ఇతరుల్ని రానీయటం, వద్దనటం

పూర్తిగా నీ హక్కు

మనుషులు మినహా మరేవైనా 

ప్రవేశించగల చోటు అది

రాత్రుల చీకటీ, దీపాల కాంతులూ 

రాత్రుల నిశ్శబ్దం, పలకరించి, పోయే శబ్దాలూ

రాత్రి లాంటి ప్రపంచం, ఎదురై, మాయమయే ప్రేమలూ 

నీదైన ఏకాంతం

నీకు నువు నిండుగా దొరికే చోటు

ఏకాంతంలోకి రాలే కాంతులూ, చీకటులూ 

శబ్దాలూ, నిశ్శబ్దాలూ, నమ్మకాలూ, స్వేచ్ఛలూ

వీటికి ఎడంగా,

దేనికీ దొరకని, అంతా నీవైన 

ఖాళీ గాలి లాంటి నీ ఉనికి

ఏకాంతంలో 

నీతో నిండుతూ నువ్వు

నీతో నిండుతూ నీ ప్రపంచం

నీ ప్రపంచంలో నిండుతూ నీ ప్రేమ

ఇప్పుడిక ఇది 

రాత్రయితే ఏమిటి, పగలైతే ఏమిటి

నవ్వులైతే ఏమిటి, దుఃఖమైతే ఏమిటి

జీవితమైతే ఏమిటి, మరణమైతే ఏమిటి

ఏకాంతం లాంటి నువ్వు

నీలాంటి ఏకాంతం

నీతోనే నిండిపోయిన నీ అనుభవం

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : ఈమాట, ఫిబ్రవరి 2026