కవిత : వాళ్ళు

లెక్కల్ని ప్రేమించే లోకంలో

రెక్కల్ని ప్రేమించేవాళ్ళింకా మిగిలుంటారు

వాళ్ళే ఉదయాలలో కాంతి నింపుతారు

ఉదయపు గాలిలో చల్లదనాన్నీ,

పూలరేకుల్లోకి తాజాదనాన్నీ ఒంపుతారు

వాళ్ళే పక్షుల్ని పాడమనీ,

ఇంద్రధనువుల్ని రంగులు విరజిమ్మమనీ,

పున్నమి చంద్రుణ్ణి నెమ్మదిగా ఎగరమనీ

ప్రేమగా ఆజ్ఞాపిస్తారు 

కొందరుంటారిక్కడ 

భయాలతో, అనుమానాలతో

ఎండిపోతున్న లోకంలోకి

ఇది జీవనది అంటూ ప్రేమతో దూకేవాళ్ళు

వాళ్ళని ఆకాశం ప్రసవిస్తుంది

గాలి పెంచుతుంది, కాంతి ఆడిస్తుంది

నిజానికి వాళ్లంటూ విడిగా లేరు

నీలోనే వాళ్ళుగా వున్నారు

ఇంత విశాలమైన జీవితం

పాలలోంచి వెన్న తీసినట్టు

వాళ్ళని నీకు చూపిస్తుంది

జీవితం అందమైనది చూడండంటూ..

27.2.25 11.36 PM 

ప్రచురణ : మహా పత్రిక 31.3.25

They

Those who love wings

must be there still

in a world thriving on calculations.

They fill the mornings with brightness

infuse coolness into morning breeze

and freshness into flower petals

  

They affectionately ordain

the birds to sing, 

rainbows to dazzle with colours,

and the full moon to glide slowly  

There are a few here

who jump into the parched world

ridden with fears, doubts

uttering, with love, this is a perennial river!

The sky gives birth to them  

The wind nurtures them 

Radiance plays with them

They do not exist separately

Really, they remain integral, within you 

This expanse of life

points them to you

like making butter from creamy milk 

and saying 

‘See, Life here is beautiful …’

Translation: Prof. K. Damodar Rao 

కవిత : సున్నితం

ఇతరుల స్వేచ్ఛలో 

ఒక అంగుళమైనా ఆక్రమించలేని

అతి సున్నితమైన సమాజాన్ని కలగంటావు

జరుగుతుందీ, జరగదని కాదు

కలగనటం సున్నితమైన పిలుపు

పూవు లేత ఎండని పిలిచినట్టు

లేత ఎండలాంటి సీతాకోకని పిలిచినట్టు

సీతాకోకలాంటి నీ చూపుని పిలిచినట్టు

సున్నితత్వం బోధిస్తే వచ్చేది కాదు

నిర్బంధించి నేర్పేది కాదు

భయపెట్టి తీర్చిదిద్దేది కాదు

అది లోపలి పొరల్లోకి మెలకువ

చేతన తనని విప్పుకోవటం

నువు సహజంగా సున్నితం

లేత ఎండకన్నా, పూవు వికసించటం కన్నా

సీతాకోక రెక్కలపై వాలే చూపు కన్నా

నీలోకి నువు

మరికాస్త దగ్గరగా జరిగినప్పుడు,

నిన్ను నువు ముడుచుకొన్నపుడు,

వాన వెలిసాక ముడిచిన గొడుగులో

పొరలు విప్పుకొనే వెచ్చదనంలా

నీలోకి నువు చేరుతున్నపుడు

నీకు తొలిసారి తెలుస్తుంది

నిజానికి నువు చాలా సున్నితమని,

చిరుగాలికి గాయపడేంత లలితమని,

తొలి వేకువ వెలుతురు కూడా

నిను తాకటానికి జంకుతుందని

నువు ఎంత సున్నితమో 

నీకు తెలిస్తే చాలు

మనిషి కథ సుఖాంతమౌతుంది

ఆ క్షణం కోసం కదా

ఇంత విశ్వం 

నానమ్మ కథలోని సుఖాంతం కోసం

పిల్లలు ఎదురుచూసినట్టు చూస్తోంది 

14.1.25 11.17PM 

ప్రచురణ : ' స్నేహ ' ప్రజాశక్తి 16.3.25

Sensitiveness

You dream of a society

so sensitive that it will not seize

an iota of others liberty

It is not that it will happen, or don’t happen

To dream is a gentle call

like inviting petal-soft sunlight

like inviting pleasant sunlight-like butterfly

inviting the butterfly of your attention. 

It cannot be taught, sensitiveness

nor can it be imparted by force

nor can it be shaped by fear

That is a wakefulness into inner layers

Consciousness unfurling itself.

You are sensitive, by nature,

more than gentle sunlight

more than blooming of a flower

or looks resting over the wings of a butterfly

As you draw nearer into yourself

as you fold yourself

as you approach your inner recesses

like the warmth generated in 

a folded umbrella after the rain stopped

You come to know, first time,

you are sensitive, for real,

so tender you will be hurt by a gentle breeze 

and the dawn’s first light hesitates 

to touch you even.

It will be enough if you know

how sensitive you are!

Man’s story ends on a happy note

For that moment only

this vast universe is waiting 

like children eager for a happy ending 

in granny’s story.

English translation: Prof K. Damodar Rao

కవిత : లొంగిపోవటం

 1

ఏదైనా కావచ్చు

ఒక అందమైన ఉద్వేగం, శబ్దం, దృశ్యం

నిన్ను మొత్తంగా మారుస్తుంది

నీలో మరణిస్తున్న దేన్నో నిద్రలేపుతుంది

నువు పసిపాదాలతో 

నడక మొదలుపెట్టాలని చూస్తావు

ఇంత పిరికి, క్రూర ప్రపంచంలో

ఇదంతా అసంగతమని తెలుస్తుంది

ఇంతకన్నా దారి లేదని కూడా

2

రాలుతున్న పచ్చదనం, 

వెలిసిపోతున్న పసుపురంగు శబ్దం,

జారగిలబడుతున్న ముదురెరుపు ప్రేమలు

ఏవీ నీతో చివరి వరకూ నడవవని తెలుసు

నువు వాటి చివరలకి నిలబడవని కూడా

విసుగుపుట్టే రోజున

బుర్రలేని సినిమాకి వెళ్ళినట్టు 

ఈ లోకంలోకి తీరికగా చేరతావు 

ఇది బాలేదు, అయినా వెళ్ళలేవు

అట్లాగని ఉండాలన్న ఉబలాటం లేదు

3

తెలియని దేదో ఉంది చూసావా

అక్కడ వుంది బతుకు రహస్య మంతా

అది రమ్మని పిలుస్తుంది, కావాలని వినవు

నీకే ఇంత తెలివి వుంటే

నిన్ను కన్న తెలివికి ఎంత ఉండాలి

4

ఆకలేసిన బోనులోని సింహం లొంగినట్టు

జీవితానికి లొంగిచూడు

తరువాత జరిగే దేనికీ 

నువు యజమాని కాదు గనక

నీకు చెప్పాల్సిందేమీ లేదు

27.1.25 00.25AM 

ప్రచురణ : ఉదయిని 15.3.25

To Yield

1

It could be anything:

A beautiful emotion, sound, sight

It transforms in entirety

Waking that something vanishing in you

You attempt to walk 

With soft infant feet

In this timid, ruthless world

Knew this is all irrelevant 

Also knew there is no other way 

2

Shredding greenery

Waning yellow sound

Weakening thick red love

Knew that none will walk with you till the end,

You will not accompany them to the last

You enter this world just like that 

Like watching a stupid movie 

Having nothing better to do

You don’t like it, yet cannot leave

But don’t feel like staying either

3

Look, there’s that unknown something

The secret of life lies therein 

It invites you, you neglect it deliberately 

If you are so intelligent 

How shrewd it must be, 

That conceived you

4

Like the lion in a cage yielding to hunger 

Check yourself after surrendering to life

Since you are not in charge of anything

That takes place thereafter,

there’s nothing more to tell you.

Translation: Prof K Damodar Rao 

కవిత : దుఃఖ మూలం

1

చాలా రాత్రులు ప్రార్థించావు

నిదురించే ముందు దైవాన్ని

ఇది కడపటి నిద్ర కావాలని

మరుసటి ఉదయాలు

మెలకువ వస్తూనే తెలుస్తుంది

దైవానికి నీ ప్రార్థన చేరలేదని

జీవితంలో ఏదో బాధించి కాదు

జీవితమే బాధనిపించి

2

ఇలాగే గడిచాయి వేల రోజులు

అదే వెలుతురు, చీకటి

అవే రంగులు, నీడలు

చాలా పాతబడిన ఆకాశం

ఆకాశంలోకి పాత ఉద్యోగుల్లా 

వచ్చి, వెళ్ళే ఋతువులు

పాతబడిన మనుషులు

మీట నొక్కినట్టు వెలిగి, ఆరే

వారి ప్రేమలు, ఉద్వేగాలు

3

ఇంతే కదా జీవితమని అన్నావు 

జీవితంతో చాలాసార్లు

అమ్మా, ఎందుకు కన్నావని

బిడ్డ తల్లితో అన్నట్లు

ఏనాడూ జవాబు రాలేదు

జవాబు లేకపోవటమే జవాబని 

నీకు తెలియలేదు

4

రైలు వచ్చే సమయం 

సమీపించే కొద్దీ తెలుస్తుంది

ఇప్పటి వరకూ పాదాలు ఉంచిన 

ఊరు ఎంత అందమైనదో,

వీడ్కోలు చెప్పే ఆత్మీయులు

ఎంత విలువైనవారో

5

చెబుతావు చూడు ఇప్పుడందరికీ

జీవితం అద్భుతం, ప్రేమించండి

జీవులు అమాయకులు, ప్రేమనివ్వండని 

6

గగనంలో తేలిన ఇంద్రధనువు 

గగనంలోనే మునిగినట్టు

జీవితంలోంచి తేలిన నువ్వు

జీవితంలోనే మునుగుతావు

విడిగా ఉన్నదెక్కడ

ఇది తెలియక కదా ఇంత దుఃఖం

7

ఇంతకీ, ఇది ఎవరి దుఃఖం

8.12.24 10.56 PM

ప్రచురణ : సారంగ 15.3.25

Root of Suffering

Before going to sleep

you prayed the god many a night

pleading it must be your last sleep

Next mornings, as you wake up, 

you realize

your prayers haven’t reached the god

Not that something is wrong in life 

but as life itself became a suffering

2

Countless days spent like this

Same light, darkness

same colours, shadows

antiquated sky, 

seasons coming and going 

like the routine of old employees;

Outmoded humans, 

their emotions, affections

as though switched on and off

3

You said only this much is life,

Asked life, ‘Amma, why you gave birth’ 

like child asking its mother

No reply anytime, 

you may never know. 

Not giving a reply is also a response

4

You will realise as the train approaches

how beautiful is the place you lived so far

how precious are the dear ones

that came to bid farewell 

5

Look, now you will inform all:

Life is marvellous, love it

living beings are innocents, 

extend them loving hand

6

Like the rainbow that drifted in the sky

disappeared therein, 

you, born of life, will be drowned there 

At no point you are separate

So much pain not knowing this

7

By the way, whose suffering is this!?

Translation: Prof. K. Damodar Rao 

కవిత : సృష్టి

ఖాళీ మనసులో కొన్ని రంగులు ఒంపు

అవి ఆకాశమూ, గాలీ, నీరూ 

కాంతీ, చీకటిలో వెన్నెలా

రంగులపై కొన్ని గీతలు గీయి

నదులూ, కొండలూ, మైదానాలూ 

ఉదయాస్తమయ మేఘాలూ, పాలపుంతలూ 

గీతలను కొంచెం కదిలించి చూడు 

చెట్లూ, పిట్టలూ, చేపలూ 

చీమలూ, ఏనుగులూ, మనుషులూ

కదలికలలో ఉద్వేగాలు కలుపు

చిక్కగా, లేతగా, తీవ్రంగా, తేలికగా

మంచీ, భయమూ, బాధా, ప్రేమా

ఇంతకన్నా ఊహించేదేమీ లేదు

నువ్వైనా, దేవుడైనా

మళ్ళీ మొదటికి రావలసిందే

నిద్రలోనో, మరణంలోనో, జ్ఞానం లోనో 

- బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : ' మెహఫిల్ ' మన తెలంగాణ 16.12.24

Creation

In the empty mind, 

Trickle a few colours: 

Sky, air, water

Radiance, moonlight in darkness;

Draw a few lines over the colours:

Rivers, hills, plains

Milky ways, clouds at twilights;

Stir those lines gently: 

Trees, sparrows, fishes

Ants, elephants, humans;

Add emotions to those stirrings 

With depth, fondness, intensity, softness;

Fairness, fear, pain, love:

Nothing more to imagine, 

You or the God.

Have to come back to the beginning

In sleep, or death, or enlightenment. 

Translation: Prof K. Damodar Rao 

కవిత : ఉండటం

దీనికి అర్థం ఉందని 

నమ్మటం నుండి బయటపడాలి

ఆర్థాలకి అర్థమేమిటి

ఈ నమ్మకాలకి మొదలేమిటి

చివరికి మంచి గెలుస్తుందనే

చిన్నప్పటి భ్రమని వదిలించుకోవాలి

ఏ చివర, ఎవరికి మంచి

ఎంతకాలం గెలుస్తుంది 

ఈ కథకి ముగింపు ఉంటుందనే 

ఉద్వేగం నుండి తెప్పరిల్లాలి

మగతనిద్రల్లోని కలలు ఎక్కడ ముగిశాయి

తలపై బెలూనులా ఎగురుతోంది గగనం

మన తలల్లోని ఊహల్లాంటివి 

ఎందరిలో, ఎన్నిటిని చూసింది

కాంతినీ, చీకటినీ విరజిమ్మి

రంగుల్ని శూన్యంలో ఆరబోసి

చివరికి ఏమీ కాకపోవటంలో విశ్రమిస్తోంది

ఊరికే ఉంటే చాలనుకొంటాను

ఆకు కింద నీడ ఉన్నట్టు 

ఎండలో రంగులు వున్నట్టు

చీకటిలో నలుపు వున్నట్టు

ఈ అక్షరాల వలలోంచి బయటకు వెళ్ళాక

ఏది మనసుకి తగులుతుంది

లేదా తగలటం లేదు

28.7.24

ప్రచురణ : పాలపిట్ట, నవంబర్ 2024

To Exist

Have to come out of the belief

that this has meaning

What does all these meanings mean

What is the beginning of these beliefs

Have to come out of the illusion

that good prevails in the end

Which end, good for whom

How long it will prevail  

Have to recover from the feeling

that this story has an end

Have the dreams in out dozing 

come to an end

The sky revolves over the head 

like a balloon 

How many has it seen, 

the imaginings in our mind, 

in how many

Emitting light and darkness 

Drying the colours in a vacuum

It takes rest as though 

nothing happened at the end

Hope it is enough if merely existed 

like shadow exists beneath a leaf

like colours in sunlight

like blackness in the dark

After coming out of the net of these words

what touches the heart

what does not touch

Translation:  K. Damodar Rao 

కవిత : ఈ క్షణమిలా..

ఈ క్షణం అద్భుతం

ఎండ వాలే, వాన కురిసే, వెన్నెల జారే ఒక క్షణం

దీని కోసమే పుట్టావు, పెరిగావు

ఏడ్చావు, నవ్వావు, భయాన్ని దాటావు,

మనుషుల్ని అల్లుకొన్నావు చుట్టూ,

కావాలనుకొన్నవి పొందావు, పొందినవి కోల్పోయావు 

తీరా ఈ క్షణం నీ కనుల ముందు నిలిచి

ఏమి ఆజ్ఞ అన్నపుడు కనులు మూసుకొన్నావు

నీ దోషమేమీ కాదు

దీని కాంతి అటువంటిది

సౌందర్యం, జీవనహేల అలాంటివి

భరింపరాని మహోధృత వేగంతో, వత్తిడితో

ఈ క్షణం నిన్ను ప్రేమించినపుడు

కనులు మూసుకొంటావు

జ్ఞాపకాల్లోకో, కలల్లోకో తప్పుకొంటావు

అప్పుడు వచ్చిన కవి

పదాలలో నింపి దానిని నీ ముందు పెడతాడు

చిత్రకారుడు రంగుల్లో, గీతల్లో ఒంపి

నీ కళ్ళ ముందు పరుస్తాడు

అప్పుడు అంటావు కదా

అవును ఇదే నేను చూసింది

వాళ్ళు ఎంత అద్భుతంగా పట్టుకొన్నారు అని

నీపై వీస్తున్న లేతగాలివంటి క్షణం 

ఇప్పుడు కూడా 

నన్ను పట్టుకోలేకపోయావని నవ్వుతుంది

వాళ్ళూ అంతే, నాలో కరిగి, నేనై పోతే

ఆ పిచ్చి పనుల్లో కాలయాపన చేసేవారు కాదు 

అని జాలిపడుతూ మాయమవుతుంది

23.10.24

ప్రచురణ : కవిసంధ్య, సంచిక 51, నవంబర్ 2024

This Moment …

This moment is marvellous 

The moment when sunlight touches,

Rain pours, moonlight glides;

You were born for this, grew up for this

Wept, laughed, crossed fear

Entwined humans around 

Earned what you wanted 

Lost what you accumulated

As the moment manifested before you

And stood at your command 

You closed your eyes

Not your fault

Its brilliance is like that

Play of life, beauty mesmerizing   

With overpowering speed, intense pressure

As this moment loved you

You close your eyes

Breezing into memories or dreams

The poet who just arrived

Forms all those into words for you

An artist fills these in lines and colours

And places before you

Then you say, 

Yes, how deftly, beautifully 

They captured what I had seen

The moment, like a gentle breeze 

Wafting around you

Laughs at your inability

To catch hold of her even now

They too are like that

When they melt into me

They would realise they shouldn’t have

Wasted time with those crazy things

Pitying, it disappears

Translation: Prof. K. Damodar Rao 

కవిత : మనలో ఒకడు

ఎదుగుతున్న మనలో ఒకడిని చూసి గర్వించాలి

మన మెలకువలన్నీ వృధాగా ఒలకబోసుకుంటున్నపుడు

అతను ప్రతి మెలకువనీ ప్రార్ధనగా మలచుకొన్న 

వైనాన్ని గమనించాలి

మనం దీపాలార్పి పడుకొన్నపుడు

అతను పగలు కోసం చీకటిలో వెదకటం తెలియాలి

ఒక కన్ను మూసి, ఒక కన్ను తెరచి కలలు కనే మన మధ్య

రెండు కళ్ళూ తెరిచి కలల్లోకి దారి కనుగొనే 

అతని ఉత్సాహం చూడాలి

వేయి మొరటు చేతులు రాల్చినా

మరింత దుఃఖ రసం పీల్చుకొని

మరి వేయి పూలుగా వికసించి, పలకరించే

అతని ఆర్తి చూడాలి

రాబోయే యుగాలని మనకోసం నిద్ర లేపుతున్నందుకు

మనలోని ఒకడిలో మనని చూసుకొని ప్రేమించాలి

ఆకాశం సంపుటి నుండి

One Among Us

Must feel proud of the one among us reaching heights

Must note the way he converts every day into a prayer

when we vainly spend all our days 

Must know how he searches for daylight at night

when we put out all lights and go to sleep.

Marvel at his agility as he finds a way into dreams

with his eyes open

in the midst of people who dream 

with one eye open, another closed.

Must see his empathy at blooming into a thousand flowers

even when plucked by a thousand coarse hands.

For waking up the future ages for our sake

Must love him, one among us,  

Seeing ourselves in him!

Translation: Algati Thirupathi Reddy

మోహం

1

జీవితమ్మీద ఇంత మోహమేమిటి అంటారు
ఏ రోజైనా వెళ్ళిపోయే విరక్తి ఉంది గనక అంటావు

ఆ దీపం వెలుతురు, బాటపై మనుషులు,
ఇళ్లపై వెలుగునీడల దోబూచులాట
ఉండి ఉండి తగిలే గాలితెరలు
కురవలేక బేలగా నిలబడిన మబ్బులు
మానుష ప్రపంచపు వింతవింత శబ్దాలు
చనిపోతే ఇక దొరకవు కదా అని కూడా

2
జీవించటం ఇంత అపురూపమైన సంగతా అంటారు

చనిపోతే అంతా చెరిగిపోతుంది,
ఇదంతా ఉంటుందో, లేదో తెలియకుండాపోతుంది
వెళ్ళిపోగల ప్రతి సంగతీ అపురూపమే అంటావు
ఉండటం మీద ఇష్టంతో కదా 
ఇదంతా ఇక్కడ ఉంది అని కూడా

3
ఇవాళ తెల్లవారింది
వెలుతురులో ప్రపంచం ఉత్సవం జరుపుకుంది

సౌఖ్యం, దుఃఖం, కలయిక, వియోగం 
ప్రతిదీ ఒక ఉత్సవం, ఒక ప్రార్థన, ఒక దీవెన
గాఢనిద్రలో మెరిసే ఖాళీలో 
మిగిలేదేమీ లేదు కదా అంటావు

4
నువు ప్రేమించేది దేనినీ చెప్పమంటారు

దేనిని ప్రేమిస్తున్నానో నాకూ తెలియదు
బహుశా, ఈ వెలుగునీడల కదలికల్లో
నన్ను నేనే పొందుతున్నాను, దాచుకొంటున్నాను
జీవితం ప్రియురాలి రూపంలో
నన్నే చూసుకుని ఆశ్చర్యపోతూ, ప్రేమిస్తున్నాను

5
ఇంతలో, తలుపు తెరిచిన చప్పుడయింది
తలుపు, తెరవటం, చప్పుడు, వినబడడం
మన అర్థాలకి అందని ఈ అనుభవ సమూహం
మనని దేనికి తట్టి లేపాలని చూస్తుంది

16.7 24 11.35PM 
' వివిధ ' ఆంధ్రజ్యోతి 19.8.24

Obsessive Attachment

1

They ask why this fixation over life

You reply you are prepared to depart any day; 

 

You also say you will not get these after death:

The light emanating from the lamp, 

Humans treading along a pathway,

Hide and seek of light and shadows over houses

Occasional feel of the floating breezes  

Poor clouds unable to pour rain 

Peculiar sounds of the human world

2

Is living this enchanting, they wonder

If dead, everything is an erasure

Will all this remain or not, not known

You say everything that departs is precious; 

All this exists out of its choice for

Staying, you also assert

3

Another sunrise 

In the sunlight, the world in celebration mode

Comfort, suffering, union, separation 

Everything a festivity, a prayer, a blessing

You say nothing remains in the

Emptiness flashing in deep sleep 

4

They ask what’s that I loved most

I too don’t know that  

In the movement of light and darkness

I am gaining myself, preserving it 

Looking at life in the form of the beloved

Marvelling at, looking at myself, still loving

5

Meanwhile, there is a knock on the door

Door, opening, sound, hearing 

The sum of these experiences beyond our knowing, 

Wonder what it all attempts to convey!

Translation: Prof. K. Damodar Rao 

స్వీయ పరిశీలన అంటే భయంలేనివారి కోసం..

అనేక విశ్వాసాలనూ, లౌక్యాలనూ తలకిందులు చేసి, మనని దిగ్బ్రమకి గురిచేసే శ్రీ నిసర్గదత్త మహరాజ్ జవాబులు చదవండి.

ప్రశ్న: ఒక రూపంతో ఉన్న దైవాన్నీ లేదా ఒక ఆదర్శ మానవుడినీ పూజించండి కానీ, నిరపేక్ష సత్యాన్ని పూజించవద్దనీ, అది బుద్ధికి శ్రమ కలిగించే విషయమనీ చెబుతుంటారు.

జవాబు: సత్యం సరళమైనది, అందరికీ తెలిసేది. దానిని సంక్లిష్టం చేస్తారెందుకు? అది ప్రేమాస్పదం. అది అన్నిటినీ స్వీకరిస్తుంది, అంగీకరిస్తుంది, శుభ్రం చేస్తుంది. 

సంక్లిష్టంగా ఉండేది అసత్యం, అదే సమస్యలకి మూలం. అది కోరుతుంది, ఎదురుచూస్తుంది, బలవంతపెడుతుంది. అది లేనిది కావటం వలన, ఖాళీగా వుంటుంది, ధృవీకరణ కోసం వెదుకులాడుతుంది. అది పరిశీలన అంటే భయపడుతుంది, నిరాకరిస్తుంది. తనని ఏదో ఒక ఆధారంతో పోల్చుకొంటుంది, అది ఎంత బలహీనమైనా, క్షణికమైనా కూడా. అది దేనిని పొందినా, మళ్ళీ వదిలేసి, మరింత ఎక్కువ కోసం అడుగుతుంది. కనుక చైతన్యం (మనస్సు) పైన  నమ్మకం ఉంచకు. నువు చూసేదీ, అనుభూతించేదీ, ఆలోచించేదీ ఏమీ లేదు. 

పుణ్యమూ, పాపమూ, గుణమూ, దోషమూ కూడా అవి నీకు కనిపిస్తున్నట్టు ఉండవు. మంచీ, చెడూ అనే పదాలు కూడా ప్రపంచం ఆహ్వానించడానికీ, లేదా నిరాకరించడానికీ అలవాటుపడ్డ కొన్ని ధోరణులు మాత్రమే.

ప్రశ్న: అయితే మంచి కోరికలూ, చెడ్డ కోరికలూ, ఉన్నతమైనవీ, హీనమైనవీ ఉండవా?

జవాబు: అన్ని కోరికలూ చెడ్డవే, కొన్ని మిగతావాటికన్నా హీనం. ఏ కోరికైనా సమస్యలకు దారితీస్తుంది.

ప్రశ్న: కోరికనుండి విముక్తి పొందాలనే కోరిక కూడా?

జవాబు: అసలు కోరిక ఎందుకు? కోరిక నుండి స్వేచ్చపొందిన స్థితిని కోరుకోవటం కూడా స్వేచ్ఛనివ్వదు. ఏదీ నీకు స్వేచ్చనివ్వలేదు, కారణం నువ్వు స్వేచ్చగానే ఉన్నావు గనుక. కోరికలేని స్పష్టమైన చూపుతో నిన్నుచూడు. అది సరిపోతుంది.

ప్రశ్న: తనని తాని తెలుసుకొనేందుకు చాలా సమయం పడుతుంది.

జవాబు: కాలం ఎలా సహాయం చేస్తుంది? కాలం క్షణాల పరంపర. ప్రతి క్షణం శూన్యం నుండి పుట్టి, మళ్ళీ కనిపించకుండా శూన్యంలో కలిసిపోతుంది. ప్రవహించిపోయే దానిపై ఏదైనా ఎలా కడతావు?

ప్రశ్న: ఏది శాశ్వతం?

జవాబు: శాశ్వతమైనదానికోసం నీ లోపలికి చూడు. నీ లోలోపలికి దూకి, నీలో నిజమైనదేదో కనుక్కో.

ప్రశ్న: నాకోసం నేను ఎలా చూడాలి?

జవాబు: వెదుకు. నువ్వు కేవలం సాక్షివనీ, నిశ్శబ్దంగా గమనించేవాడివనీ నేను చెప్పినా, నీకు ఏమీ తెలియదు, నీ నిజమైన ఉనికి లోకి నువ్వు దారి కనుక్కోనేవరకూ.

- శ్రీ నిసర్గదత్త మహరాజ్  I am that  నుండి.

Questioner: We are advised to worship reality personified as God, or as the Perfect Man. We are told not to attempt the worship of the Absolute, as it is much too difficult for a brain­centred consciousness.

Maharaj: Truth is simple and open to all. Why do you complicate? Truth is loving and lovable. It includes all, accepts all, purifies all. It is untruth that is difficult and a source of trouble. It always wants, expects, demands. Being false, it is empty, always in search of confirmation and reassurance. It is afraid of and avoids enquiry. It identifies itself with any support, however weak and momentary. Whatever it gets, it loses and asks for more. Therefore put no faith in the conscious. Nothing you can see, feel, or think is so. Even sin and virtue, merit and demerit are not what they appear. Usually the bad and the good are a matter of convention and custom and are shunned or welcomed, according to how the words are used.  

Q: Are there not good desires and bad, high desires and low?

M: All desires are bad, but some are worse than others. Pursue any desire, it will always give you trouble.

Q: Even the desire to be free of desire?

M: Why desire at all? Desiring a state of freedom from desire will not set you free. Nothing can set you free, because you are free. See yourself with desireless clarity, that is all.

Q: It takes time to know oneself.

M: How can time help you? Time is a succession of moments; each moment appears out of nothing and disappears into nothing, never to reappear. How can you build on something so fleeting?

Q: What is permanent?

M: Look to yourself for the permanent. Dive deep within and find what is real in you.

Q: How to look for myself?

M: Whatever happens, it happens to you. What you do, the doer is in you. Find the subject of all that you are as a person.

Q: What else can I be?

M: Find out. Even if I tell you that you are the witness, the silent watcher, it will mean nothing to you, unless you find the way to your own being.

- From Nisargadatta Maharaj's 'I Am That' 

ప్రేమికునికి..

1.

ప్రేమించానని పదేపదే చెప్పకు 

మాటల్ని మాత్రమే జీవించటం నుండి

వాటి మధ్య మేలుకొనే మౌనాన్ని జీవించటంలోకి వెళ్ళినపుడు

ప్రేమ ఒక పదం కాదని తెలుస్తుంది 

రెండు జీవితాలు దేవాలయం వంటి ఒకే మౌనం లోకి ప్రవేశించటం ప్రేమ

2.

ప్రేమించమని పదేపదే అడగకు

తారకలు కాంతిని వెదజల్లినట్లు 

ప్రేమించటమే ఉంటుంది, ప్రేమించబడటం ఉండదు

ప్రేమించటమంటే 

లోపల వెలితి ఉందని భ్రమపడటం  కాదు, వెలితి లేదని కనుగొనటం

ఖాళీగా కనిపించే ఆకాశం నీ హృదయంతో నిండిపోవటం ప్రేమ 

ప్రేమ మేలుకొన్నపుడు, మిత్రుడా, 

ఇవ్వవలసింది ఎంతకీ తరగదు, తీసుకోవలసింది ఏమీ కనిపించదు 

3

ఒక కవిత విను:

పూవుని కోసేవాడికి సౌందర్యాన్ని తాకటం తెలియదు 

సౌందర్యరహస్యం తెలిసినవాడు తానే పూవు అవుతాడు

జీవితాంతం సాధన చేసైనా పూవుని చూడటం నేర్చుకోవాలి 

కడపటి క్షణంలో పూవులా రాలాలి

అవును, ప్రేమ ఒక పుష్పం 

To the lover

Time and again

Do not say

That you fell in love

When you go to live the silence

That woke up in between words

A thought dawns on you-

LOVE is not merely a word

Two lives entering a silence

Reminiscent of a place of worship

Is love

Never beseech any body

To love you

Like twinkling stars at night

Sprinkling light

There can be only a loving-

Being loved never exists

Deluding a deficiency

Is not loving

Loving is to find out

That there is no deficiency

The Heart till now

Looking like empty

Getting filled in

Incessantly is love

When love wakes up

Offering is an unending process

You cannot find any thing

For receiving

Do listen to this poem:

The one who prefer

Plucking a flower

Will never know

How to touch its beauty

The one who know

The secrets of beauty

Will become him-self a flower

Making a relentless pursuit

Through out the life

Do perfect the art

Of looking at a flower

To wither like a flower

In the dying moments

Yes, love is a flower

____________________

ప్రచురణ: నవ్య వీక్లీ 13.3.2013
Transliteration By  Sri T. Chandra Sekhara Reddy

రంగులెపుడు.. : Remember

రంగులెపుడు తొలిసారి పరిచయమయ్యాయో జ్ఞాపకముందా
చిననాటి బొమ్మలమీదనో, మేఘాలమీదనో, అమ్మ చీరలమీదనో, పూలమీదనో
రంగులెలా తొలిసారి ఆశ్చర్యపరిచాయో నిద్రాణంగానైనా కలలు మిగిలాయా

పసుపూ, ఎరుపూ, నీలం, వాటితో తెలుపూ, నలుపుల వేల ఆటలు
ఒక్కోపేరుతో అలవాటుపడిపోవటానికి ముందు
ఏ రహస్యలోకాల సందడి చేసాయో కాస్తయినా సజీవంగా వినిపిస్తున్నాయా

అపుడపుడూ విస్మయపరుస్తూనే ఉన్నాయి రంగులు నన్ను
వ్యాకులతలూ, తడబాట్లూ, భయాలూ చీకటిలోకి విసిరినప్పుడు    
బాల్య స్నేహితుల్లా సేదదీరుస్తూనే ఉన్నాయి
సఖుడా, ఆగిపోవటం మృత్యువు, ప్రవాహమే జీవితమని వెన్నుతడుతూనే ఉన్నాయి

దైవానికి దయలేదనీ, ఆయనకు మాటలు రావనీ ఎవరైనా అన్నపుడల్లా
వెలుతురు ఆయన దయ అనీ, రంగులు ప్రేమభాషణ అనీ చెప్పాలనిపిస్తూనేవుంది

మనకు రంగులు వెలిసిపోవటం ఎపుడు మొదలయిందో వెనుదిరిగి చూసావా
చిననాటి పుస్తకాలతో పాటు
వాటిలో దాచుకొన్న నెమలీకనీ జీవితంలోంచి విసిరేసిన క్షణాలలో
మనలోంచి మాయమైన అమాయకత్వాన్ని ఎపుడైనా తడుముకొన్నావా

తెల్లనికాంతీ, కాంతిలోంచి కాంతిలోకి ఎగిరే రంగులపక్షులూ ఎటు వెళ్ళిపోయాయో,
ధూళిమేఘాల చాటున జీవితమెలా వెలిసిపోయిందో ఎపుడైనా బాల్యాన్నడిగి తెలుసుకొన్నావా 

Remember

Remember the first time we got acquainted with colors?

Was it on the toys of childhood or the colors on the mother’s saree

Or the flowers in the meadow or the clouds in the sky?

Have you the faintest memory of when and how you were wonder-struck

With the magic of color for the first time ever?

And the fun we had,mixing up yellow,red and blue with black and white?

Do you remember the perturbation we caused in the world of sound

Before we learnt the name of each and every color?

Color still holds a surprise for us

When hesitation. fear or sorrow throw me into darkness

The sight of colored objects is warm and comforting

Like the company of childhood friends.

Putting me on the track again, they seem to say “Dear friend,

Life is an onward flowing current , which to stop is tantamount to death”

When people tell me that God is unkind or perhaps dumb.

I tell them, “The light which helps us see, is a proof of his kindness,

And the colors we behold are but an expression of his love!”

Have you ever looked back to see when for the first time

Your life had become colorless and lack-luster?

And when you had thrown away your childhood books

And along with them. The peacock feathers you preserved inside them?

Have you ever indeed searched in your soul

For the innocence of childhood

Long since vanished and now beyond your reach?

Have you ever inquired of the child in you

“What happened to that white light and the birds with bright plumage

Which flew through halos of light? Where had they all gone?

Why has my life lost its color, hidden behind the clouds of dust?


English Translation: Sri Rachakonda Narasimha Sarma

__________________________________

ప్రచురణ: 'సాహితి' ఆంధ్రభూమి దినపత్రిక 11.2.2013
లింక్ కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి 

ఎవరో మేలుకొన్నట్లు : Some insider woke up from slumber

నిన్ను గాయపరిచిన మనిషివైపు దయగా చూసినపుడు
నీకు ఇష్టమైన వస్తువొకటి ఎవరికైనా మనసారా ఇచ్చినపుడు
గెలిచి కూడా ప్రపంచం ముందు వినమ్రుడివై మోకరిల్లినపుడు

ఏదో జరుగుతుంది, లోపలెవరో మేలుకొన్నట్లుంటుంది
ఉద్వేగాలన్నీ బడిపిల్లల్లా బుద్ధిగా కూర్చున్నట్లుంటుంది
తలపై నుండి తెలియని భారం దిగిపోయినట్లుంటుంది
తీరం విడిచిన పడవ తానే ప్రవాహమైనట్లుటుంది

ఎవరూ పట్టించుకోని నిన్ను చూసుకొని హాయిగా నవ్వుకొన్నపుడు
ఇతరుల నిష్కపట దు:ఖంలో, నవ్వులో నీకు నువ్వు కనిపించినపుడు
నానావర్ణ సమ్మిళిత ప్రపంచం విడిచి నీలోకి నువ్వు చూసినపుడు
క్షణమైనా జీవన భయాన్ని మరిచినపుడు, పూర్తిగా నిన్ను మరిచినపుడు

లోలోపల ఎవరో ధ్యానం చేస్తున్నట్లుంటుంది
అంతంలేని మౌనం ఏదో నిన్ను అన్వేషిస్తున్నట్లుంటుంది
చందమామ ఆకాశంలో మెల్లగా ఎగురుతున్నట్లుంటుంది
మధురస్వప్నాల చివర బంగారుఎండ కనురెప్పల్ని తాకినట్లుంటుంది

నువు ఊయలలో ఉన్నట్లూ
ఆకాశం అమ్మ ముఖంలా నీమీదికి వంగినట్లూ ఉంటుంది
దైవం నీముందు నిలిచి నీతో కరచాలనం చేసినట్లుంటుంది

అప్పుడు బాల్యంలోకి మళ్ళీ ప్రవేశించినట్లుటుంది
చూసిన ప్రతివస్తువునీ మళ్ళీ మృదువుగా తాకాలనిపిస్తుంది
చూసిన ప్రతి మనిషినీ హృదయంలోకి తీసుకోవాలనిపిస్తుంది
సృష్టి అంతటినీ చూసి ఆశ్చర్యపోవాలనిపిస్తుంది

అప్పుడు జీవితంపై మరిచిపోయిన ప్రేమ మళ్ళీ గుర్తుకొస్తుంది
క్షణం జీవితం చాలనిపిస్తుంది. కల్పాలు బ్రతికినా చాలదనిపిస్తుంది



Some insider woke up from slumber


When you cast a gracious glance on someone who hurt you earlier-
When you heartily gift away a souvenir that you loved the most-
When you humbly kneel before the world though being the victor-
Something happens!

You feel like some insider woke up from slumber
You feel like emotions methodically assembled like the kids in uniform
You feel like an unknown burden got relieved from the head
You feel like the boat that left the banks turned into a stream on itself

When you, the ignored and humiliated you, laugh at yourself -
When you traced your own self, in others’ candid smiles or sobs-
When you peeped into you, leaving the myriad-colored world-
When you could relieve yourself of the fear of life for a while-

And, when you could completely put ‘you’ out of your mind-
You feel like someone was meditating in side!
You feel like a certain endless silence was probing for you-
You feel like the Moon was treading slowly in the sky
You feel like sunny gold rays were caressing your eye-lids
At the end of a sweet dream

You feel like swinging in a cradle-
You feel like the sky leaned on you wearing your mother’s face-
As if the God stood before you shaking a hand-
And, then you feel like entering into childhood again!

You would wish to tap everything softly
And, embrace everyone into your heart
You would wish to be dumb-stuck at the whole world

Then
You shall regain the love for life that vanished long ago
A speck of life might seem to be suffice-
Million Millennia might not seem to be enough!


_______________________________ 
'ఆకాశం' సంపుటి నుండి    
Translation: Sri Mandalaparthy Kishore

భయపడినప్పుడు : Fear

భయపడినప్పుడు మనిషి ముఖం అరణ్యమౌతుంది 
అతని కళ్లల్లో ఏవో మృగాలు విశ్రాంతిలేక తిరుగుతాయి

భయపడినప్పుడు గాఢమైన నిద్రలోంచి ఉలిక్కిపడి లేచినట్లుంటుంది
భయం నుండి బయటపడాలనే కోరిక ఏదో 
చీకటిలో మెరిసే జంతునేత్రాలా దిక్కుతోచక తిరుగుతుంది

భయపడినప్పుడు మనిషి అంతే
లోకంలోని చీకటి అంతా అతనిలో ఘనీభవిస్తుంది
తనలోపలి చీకటిచీకటిలో తానే ఎక్కడైనా దాక్కోవాలనిపిస్తుంది

భయం ఒక ఆదిమభావం, ఒక రక్షణవలయం, దయగల శక్తి
అది మనిషిని ఏకాంతదీవికి చేరుస్తుంది
అతనిలోని మహాశక్తులకి ద్వారం తెరుస్తుంది

చీకటిపుష్పంలాంటి భయం, మరణంలాంటి భయం
ప్రపంచాన్ని ఒకవైపునా, అతన్ని ఒకవైపునా నిలబెట్టి
సన్నని సరిహద్దురేఖ గీసి చూపిస్తుంది

శిఖరం నుండి నదిలో దూకినట్లు 
పంజరం నుండి ఆకాశంలోకి ఎగిరినట్లు 
నేలనుండి నేలలేనిచోట అడుగేసినట్లు
భయంలోని మనిషి ప్రపంచాన్ని విడిచి, తనలో తానే నిలిచి ఉండాలి 

అప్పుడు, రాతిలోని కప్పకి రాయి చిట్లి ఆకాశం కనిపించినట్లు
ఊహలోని మనిషికి ఊహ చెదిరి ప్రపంచం ప్రత్యక్షమైనట్లు 
భయంలోని మనిషికి భయమేఘం చెదిరి ఆకాశంలాంటి సాహసం కలుగుతుంది 
అప్పుడు మనిషి ముఖం ప్రశాంతమైన చిరునవ్వుతో మెరుస్తుంది 


Fear 

When in the grip of fear,
The human face wears the aspect of a forest
Roaming restlessly in his eyes
Are to be seen ferocious beasts .

A man changes that way when seized with fear;
One feels as if the sum-total of darkness
In the entire world, is frozen within him
Somewhere in the depths of night (darkness, gloom)
In his innermost self.

Fear is a primordial instinct
Fear is a defense reaction
Fear is a merciful force
Fear does lead a man to a lonely island.

Fear opens the door to inner greatness
Fear is a flower dark in hue and cold
Fear is almost like death.

Only a thin dividing line
Separates the victim of fear
From the rest of the world.

The fear-struck man must stand within himself
As he would, when plunging down into a river
From a mountain peak, or flying out of a cage
Into the boundless sky.
Or stepping down from terra firma  
Into a groundless empty space.

Then only,
Like a frog which can behold the sky
When the encasing rock is split open,
Like a man who can behold the world
When the obstructing hordes of thought
Are made to flee;

Then only
When the clouds of fear are dispersed,
Appears the sky of adventure
And the man’s face is lit up with a smile
A smile real and true!


________________________________________
'ఆకాశం' సంపుటి నుండి 
Translation: Sri Rachakonda Narasimha Sarma

గుమ్మం తెర : The Curtain

ఏదో రాసుకొంటున్నపుడు
అకస్మాత్తుగా ఎవరో వచ్చినట్టు గుమ్మంతెర లోపలికి వస్తుంది
ఎవరా అని చూసేసరికి
పొరపాటున గదిలోకి వచ్చినట్టు బయటకు ఎగురుతుంది

పిల్లలు అమ్మచుట్టూ తిరుగుతున్నట్టు
గాలిపిల్లలు తెర ముందూ వెనుకా దోబూచులాడుతుంటాయి

ఏ కదలికా లేని ఆకాశమే గుమ్మం ముందూ వెనుకా ఉన్నట్టు
ఏ స్పందనా లేని కాలమే ఎప్పుడూ విస్తరించి ఉన్నపుడు
ఒక తెర ఉండటం బావుంటుంది
పలుచని తెరలాంటి ప్రపంచ స్పర్శ బావుంటుంది

గోడలన్నిటినీ రబ్బరుతో చెరిపి, తెరలుగా దిద్ది
తెరలమధ్య పిల్లలందరం సందడి చేస్తే బావుంటుంది



The Curtain

When engrossed in writing
The curtain sneaks into the room-
As I curiously stare at
-She hops out-
As though it was a slip-up!

Just as the toddlers do,
Wind-kids play knick-knock
Around their curtain mother!

When the frozen time
Spreads slowly all through, forever-
Just as the stock-still sky
Standing in the forth and rear of the portal-
It’s fine to have a drape -The thin layer of the worldly feel!

Erasing the walls and, painting curtains in their place
-We the children raising hurly-burly amidst them-
Will it not be wonderful?


_______________________________
'ఆకాశం' సంపుటి నుండి
Translation: Sri Mandalaparthy Kishore

అలవాటు : Habit

ఒకరోజు రోజువారీ పనుల్లోంచి బయటపడి చూడాలి
మన వలయం మీద మనమే తిరుగుబాటుచేసి స్వేచ్ఛను ప్రకటించాలి

వాహనం విడిచి కాలినడకన తిరగాలి
రోజూ చూసే తెలియని మనిషిని మొదటిసారి పలకరించాలి
బరువులన్నీ కాసేపు గాలికొదిలి, పగలంతా నిద్రపోవాలి. ఒకరాత్రి మేలుకోవాలి

ఆకాశాన్ని ఈ చివరనుండి ఆ చివరికి కొలిచి చూడాలి
దేవుడేమైనా ఇటీవల ఆకాశం కొలత మార్చాడేమో ఆలోచించాలి
చిననాటి నక్షత్రాలకీ, ఇప్పటికీ లెక్క సరిపోయిందో లేదో సరిచూసుకోవాలి

ఒంటరిగా కూర్చుని ఒకసారి నవ్వి చూసుకొని
మన నవ్వుకేమైనా మరామతు అవసరమేమో పరిశీలించాలి
ఏడవటం మరిచామో, ఏమో కాసేపు కన్నీరు రాల్చాలి

ఏదో ఒకటి అసలు ఎందుకు చేయాలో ఆలోచించాలి
ఆలోచన ఆగిపోతే ఏం జరుగుతుందో ప్రశాంతంగా గమనించాలి

ప్రపంచం మాయో కాదో తెలియదు కాని, అలవాటు మహామాయ
తిమ్మిరిలా అది క్రమ్మిందంటే
బ్రతుకు అందమూ తెలియదు, బాధా తెలియదు
దానిని విదిలించుకొని చూస్తే మరలా పుట్టినట్లుంటుంది

జీవనానందం తెలియాలంటే ఏదీ అలవాటు కాకుండా బ్రతకాలి
ఎప్పుడూ అలవాట్లకి జారబడకుండా నిలబడి ఉండాలి
బ్రతికి ఉండటం మాత్రమే అలవాటు కావాలి

తీరం వదిలిన దేన్నైనా ప్రవాహం తీసుకుపోయినట్లు
అలవాట్లను వదిలితే చాలు జీవితం తనతో మనల్ని తీసుకుపోతుంది

Habit

Must try
To come out of the run-of-the-mill routine someday-
Must revolt on the revolving self and declare freedom

Must leave away the vehicle and tramp on legs for a day-
Must wish the stranger who appears on the way every day-
Leaving all burdens off, must go to bed a whole day
And, stay awake an entire night!

Must measure the sky from east to west-
Must ponder over
Whether the God had changed the measures-
And, audit the accounts of stars of childhood
With the present-day count

Must laugh in solitude
And check whether the chuckle needs any mend-
Verifying whether we forgot to wail,
One must shed a few tears!

Must reflect for a while
Why one should do something at all!
Must watch gently
What happens when thinking ceases

Don’t know whether this world is all a Maaya-
But habit certainly is a Mahaamaaya!

As it spreads over as numbness
None would know the beauty of life- nor, the pinch of it!
When one shackles it off,
It feels like being born all again!

To know the pleasure of life one must not be addicted to anything!
Must stand robust- not leaning to a habit!
Living alone must be the routine

Just like something that leaves the banks
Would be swept away by the flow-
If we free ourselves from habits
Life would take us all along!


____________________________
'ఆకాశం' సంపుటి నుండి    
Translation: Sri Mandalaparthy Kishore

తలుపులు : Doors

అడగకుండా తలుపులు తోసుకొని లోపలికి వస్తారు పిల్లలు
బయట ఉన్న ఆకాశమే లోపల ఉంటుంది కదా అని వాళ్ళ ఊహ
గదిలోపలి ఆకాశాన్ని ఎవరెత్తుకుపోతారోనని మనకి బెంగ

మనం శ్రమపడి ఊహించుకొన్న బూచాళ్ళు
మన ఆకాశం ఎప్పుడో ఎత్తుకుపోయారని మనకి తెలీదు

పోనీ వచ్చారు కదా అని రానిచ్చినందుకు
మన పెద్దమనసుతనానికి మురిసిపోతూ వుంటే
తలుపులు వెయ్యకుండానే వెళ్ళిపోతారు పిల్లలు

తలుపులు లేకపోతే బ్రతుకేమైపోతుందో ఊహించలేని మనకి
తలుపులు లేనిచోట జీవితం ఉంటుందని అర్థంకాదు


Doors

Without seeking permission,
Children gate-crash into the room
It’ll be the same sky in the room too
-They think
Someone might thieve our private heaven
-We worry

But, we don’t realize a fact-
The ogres of our laborious imagination
Had knocked out our sky, long ago!

As we rejoice at our benevolence
-Of permitting the kids in-
They exit without sealing the doors

We,
Those who don’t know
What would happen in the absence of doors -
Never understand-
Life will be there where there aren't any doors!


_______________________________
'ఆకాశం' సంపుటి నుండి
Translation: Sri Mandalaparthy Kishore

పుట్టగానే పిల్లలు : As soon as they are born

పుట్టగానే పిల్లలు నవ్వరెందుకని
వాళ్ళు ఏ వెలుతురులో ఈదివచ్చారు
ఏ ఆనందాలు దాటివచ్చారు
ఏ హద్దుల్లేని దేశాలు ఎగిరివచ్చారు

పుట్టగానే పిల్లలు నవ్వలేరెందుకని
వాళ్ళు ఏ పవిత్రసీమలు విడిచివచ్చారు
ఏ దయాపూర్ణ హస్తాలు విడిచిపెట్టారు
ఏ కపటంలేని కాలాలు పోగొట్టుకొన్నారు

వాళ్ళంతవరకూ
ఏ జరామరణాల అంచుల్ని దాటి బ్రతికారు
ఏ భయరహిత ఏకాంతంలో సంచరించారు
ఒక్క మాటైనా, ఒక్క చూపైనా, ఒక్క మనిషైనా అక్కర్లేని
ఏ మహాశాంతి లోకాన్నుండి ఇక్కడికి జారిపోయారు

పుట్టగానే పిల్లలు ఎప్పుడూ ఏడుస్తారెందుకని
దు:ఖమయ ప్రపంచాన్ని వ్యాఖ్యానిస్తారెందుకని


As soon as they are born

Why do they not smile when they are born,
The new born?
In which flow of glow did they swim and come?
Which treasures of pleasures did they cross?
From which frontierless countries did they come flying?

Why cant the new born smile?
Which parts of purity have they parted and landed ?
Which kind and compassionate hands have they left?
Which guileless times have they lost?

Through which fearless solitude did they travel
From which world of the loftiest peace of no need of a word,a look,a man
Have they descended?

Why do the children always cry when they take their birth?
Why do they so comment on this world of tears and fears?

____________________________
'ఆకాశం' సంపుటి నుండి
Translation: Dr. Kondalrao Velchala
Former Director, Telugu Academy

హృదయం ప్రవేశించినపుడు : When Heart Takes over...

ఎప్పుడూ విసుక్కొనే కొడుకు తల్లి పాదాలు తాకి దీవించమన్నపుడు
ఆమె కళ్ళలో ఎన్నడూ చూడని కన్నీరెందుకొస్తుంది

గాయపరిచాను, క్షమించమన్నపుడు
అప్పటివరకూ వెలవెలబోతున్న భార్య కన్నులవెంట ఆపలేని ధారలెందుకొస్తాయి

చాలా ఖర్చవుతుందేమో, వద్దులే నాన్నా అని పిల్లలన్నపుడు
వారి లేత దయాపూర్ణ హృదయాలు తలచి అతని కన్నులెందుకు చెమ్మగిల్లుతాయి

ఎన్నడూ తగినంత మాటలాడని కన్నతండ్రి
అర్థరాత్రి దూరాలు దాటి వచ్చిన కొడుకు కోసం నిద్రమానుకొని ఎదురుచూస్తే
వారి మధ్య చల్లని గాలితెరలా ఆర్ద్రత ప్రవహిస్తుందెందుకని

అణగారిన మంచినెవరైనా గుర్తించిన ప్రతిసారీ
లేదనుకున్న మంచితనం ఎదురైన ప్రతిసారీ
ఎవరినెవరైనా మంచితనంతో గెలుస్తూ గెలిపించిన ప్రతిసారీ
మనకళ్ళెందుకు చెమరుస్తాయి. మన కంఠాలెందుకు రుద్ధమౌతాయి

మనుషులిద్దరిమధ్య హృదయం ప్రవేశించిన ప్రతిసారీ
తెలివికాని తెలివీ, బలం కాని బలమూ కన్నీరుగా మారి పొరలిపోతాయెందుకని
సారవంతమైన మౌనం పొదువుకొంటుందెందుకని, జీవితం నెమ్మదిస్తుందెందుకని

బహుశా, అపుడు మన లోపలికి మనం చేరుకొంటామేమో
మాయాలోకాన్ని కడుగుకొని మనని మనం నిజంగా చూసుకొంటామేమో
దేవునివంటి మనం దారితప్పిన పురాస్మృతిలోకి మేలుకొంటామేమో



When Heart Takes over...

Why do we witness those rare drops of tear
in a mother's eyes when her son,
who constantly chafes at her for nothing,
touches her feet for a blessing;

Why do tears stream out from her pale eyes
when you sincerely apologise your wife
pleading guilty for the hurt;

Why do the eyes of a father get bleared
when he recalls the loveful talk of his young kids
who display rare concern by saying:
"Not now, daddy, they might cost more";

Why a wet film of love flutters
like moist wind, between them,
when a taciturn father keeps awake for his son
who travels distances to reach home past midnight;

Why do our eyes get wet,
and we feel a lump in our throat
when we notice those rare acts of humanity;
or, when someone acknowledges

that vanishing creed of good deeds;
or, when we win over,
and help others triumph over,
hearts with graceful gestures;

Why life becomes so serene
and an alluvial silence embraces two people
every time when heart prevails over
their intellectual aberrations and,
apparent physical strengths
melding them into a trail of tears;

Maybe... then, we are
catching up with ourselves delving deep;
or, looking at our revealing spiritual selves
rinsing off all temporal sullies;
or, awakening into our godly path
which we long deserted and digressed from.


______________________
'ఆకాశం' సంపుటి నుండి
Translation: Sri N.S.Murthy

ఆకాశం : Sky, The Sky

ఆకాశం

ఇపుడు ఆకాశం తరచూ కవిత్వమవుతోంది
సారం కనరాని ఆకాశం రసార్ణవమెలా అయిందని అతనాలోచించాడు
ఆకాశం తన ఆకాంక్షల ప్రతీకలా వుంది, తన లక్ష్యంలా వుంది

అంతస్సారానికి చెందిన అనేక భావాలకి ఆకాశం ప్రతీక
ఉద్వేగాలతో కలుషితంకాని మనస్సుకీ
అనుభవాలతో కలత చెందని మెలకువకీ
ఆలోచనల ఆటంకంలేని స్ఫురణకీ
కోరికల వెలితిలేని ఆనందానికీ
ఏ బంధం ఆపలేని స్వేచ్ఛకీ
సరిహద్దులు తెలీని విశాలత్వానికీ ప్రతీక ఆకాశం

సృష్టికి తానే కారణమై ఏమీ ఎరగనట్లుండే స్వచ్ఛతకీ
అన్నిటినీ తనలో పొదువుకొని, అన్నిటిలో ఒదిగి
ఏదీ తనది కానట్లుండే నిర్మలప్రేమకీ
ఉండీలేనట్లుండే ఉదాత్త స్వభావానికీ ఆకాశం ప్రతీక

మనం ఆకాశం పిల్లలమనీ, చిన్నచిన్న ఆకాశాలమనీ
మనని ఎప్పుడూ వదలని అమ్మలాంటి ఆకాశాన్ని
మనమే తప్పించుకొని, తప్పిపోయామనుకొని
సదా వెదుకుతూ తిరుగుతున్నామని అతను గమనించాడు

సదా మనని కలగంటుంది అమ్మ ఆకాశం
అమ్మ ముఖంలోకి చూడటంకన్నా ఆనందం ఏముందని
తన తల్లిని తనలో కనుగొనటంకన్నా అందమైన పని ఏమిటని
అతను తనలోకి తిరిగి, తన ఆకాశం కనుగొని
తన ఆకాశంలో బహుజన్మల దు:ఖంనుండి విశ్రాంతిపొంది
ఆకాశంనుండి అపుడే పుట్టిన ఆకాశంలా మళ్ళీ మనని పలకరిస్తాడు
మనలోపలి ఆకాశానికి అద్దమై మనముందు నిలుస్తాడు



Sky

Sky is becoming poetic very frequently.
How come! The sky, so nonrhythmic before
Has become so resonant and rhythmic! He wondered.
May be,it is like the mirror of his aims and aspirations ,

Sky is the symbol for many thoughts of inner spirit, inmost heart,
For mind, the unpolluted, the uncontaminated,
For enlightenment, the undiluted by experiences,
For inspiration, the unhindered by thoughts,
For happiness, the unburdened by overwhelming desires,
For freedom, the unstoppable by any bondage,
For broadness, the unaware of any frontiers.

It is the symbol for purity, the very party for creation,
Yet, remaining like the unaware.
For placid love, which,
even while blending and binding lies like the unknowing.

He discovered that,we are all the children of the sky ,
The small small skies, escaped from the mother like mother sky
That never parts with us,
Searching and wandering ,like the lost of their way.

Sky dreams of us always.
What greater pleasure can there be
Than the pleasure of looking into the eyes of the mother?
What happier work can there be,
than the work of finding ones mother In ones own self?


____________________________
'ఆకాశం' సంపుటి నుండి
Translation: Dr Kondalrao Velchala

The Sky

The sky now frequently becomes poetry. 

He thought how the sky, devoid of essence, 

Could become poetry-ocean

The sky is perchance like the symbol 

of his aspirations, of his goal. 

The sky is the symbol 

of myriad feelings  that belong to inner essence

of the  mind undiluted with excitements

of the wakefulness  not agitated by experiences

of  introspection unalloyed  by thoughts

of joy that knows no dearth of desires 

of the freedom unhindered by any bonding,

and of spaciousness that knows no boundaries─

 

The sky is also the symbol

of purity that is the cause of creation

still remaining innocent 

of pristine love that embraces all

but modest enough to be detached

of sublime nature that doesn’t show off

its corpus in humility!

He observed 

we’re the children of the sky

that we’re all small skies,

we have avoided the mother-like sky

thought we are lost 

and we’re wandering in search of it.

Mother Sky always dreams us!

What more joy, than looking into mother’s face!

What more beautiful task is there

than finding one’s mother in oneself!

He, turning into himself

finding his sky

getting rest in his sky from the sorrow of many births

like the sky that has just been born from the sky,

greets us again! 

He, becoming a mirror

to our inner serene sky will stand before us!

Translation: Algati Thirupathi Reddy