ఒకే సంతోషానికి..

ఆకాశాన్ని నీలివస్త్రం చేసి అదాటున విసిరేసినట్టు ఆమె నవ్వుతుంది
అంతవరకూ విషాదస్మృతుల గుహల్లో దాగిన అతను
బంగారుటెండలోకి పరిగెట్టినట్టు నవ్వుల్లోకి పరుగుతీస్తాడు 

అప్పటివరకూ తలపైన శిలలాగా మోస్తున్న బాధ ఏదో
తనలోంచి ఊహలాగా ఎగిరిపోతుంది

ఆమె చిత్రమైన మనిషి 
తనతో భూమ్మీదికి 
పసితనాన్నే తప్ప, యవ్వనాన్నీ, ఫ్రౌఢిమనీ, వార్ధక్యాన్నీ 
వెంట తెచ్చుకోవటం మరిచిపోయినట్టుంటుంది 

ఆమె నిష్కపటంగా పంచే సంతోషాన్ని నిష్కపటంగా స్వీకరిస్తూనే అతను
తన రహస్యదు:ఖాల్ని రహస్యంగా జారవిడుస్తూ వుంటాడు

నువ్వింత సంతోషంగా ఎలా ఉంటావని 
అతను ఉండబట్టలేక అడిగాడొకసారి

ఆమె అందీ 'ఎవరన్నారు, ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉంటానని.
నిన్ను చూసి కదా సంతోషం కలిగేది.
అదే ప్రశ్న నిన్ను అడగాలని ఎన్నోసార్లు అనుకొన్నాను' 

వాళ్ళ నవ్వులకెరటాలు మౌనంలోకి ఇంకిపోతున్నపుడు 
తడితో మెరిసే కాసిని శబ్దాలు వాళ్ళనిలా తాకి వెళ్ళాయి 

'మీరిద్దరూ ఒకే సంతోషానికి రెండు కొసలు.
ఒకరి నుండొకరు వెనుతిరిగినపుడు 
ఒకరి సంతోషాని కొకరు దూరమౌతారు 
ఒకరి కోసం ఒకరు ఎదురు వెళ్ళినపుడు
ఒకే సంతోషపు పూర్ణవలయ మౌతారు ' 

చేతిలోని చేయిని గట్టిగా పట్టుకొన్న వాళ్ళ కళ్ళల్లో
మేలుకొన్న నీటిపొరల్లో
సమస్తసృష్టీ తననొకసారి చూసుకొని నిట్టూర్చింది


______________________________
ప్రచురణ: ఆదివారం ఆంధ్రభూమి 26.1.2014

నిద్ర నుండి నిద్రకి

నిద్రలేవగానే నీ ముందొక ఆకాశం మేలుకొంటుంది
వినరాని మహాధ్వని ఏదో విస్తరిస్తూపోతున్నట్టు
కనరాని దూరాల వరకూ ఆకాశం ఎగిరిపోతూ వుంటుంది

ఈ మహాశూన్యంలో నీ చుట్టూ దృశ్యాలు తేలుతుంటాయి
నీ లోపలి శూన్యంలో జ్ఞాపకాలు తేలుతుంటాయి
తేలుతున్న జ్ఞాపకాలు, తేలుతున్న ఇంద్రియాలతో
తేలుతున్న దృశ్యాలలో ఆట మొదలుపెడతాయి   

ఇక బయలుదేరుతావు
కాంతినో, చీకటినో నీలో నింపుకొనేందుకూ
నీ చుట్టూ నింపేందుకూ

రోజు ఒక ఆకులా రాలిపోయే వేళ అవుతుంది
పండిన ఆకులాంటి మలిసంధ్య రాలిపోయాక
మోడువారిన చీకట్లో
నిన్ను నువ్వు వెదుక్కోవటం మొదలుపెడతావు

దిగులు నగారా ఎడతెగక మోగుతుంది
జవాబుకోసం మేలుకొన్న నువ్వు
నిన్నటి ప్రశ్ననే మళ్ళీ పక్కలోని పసిబిడ్డలా తడుముకొంటావు

ప్రశ్నరాలిన చప్పుడు వినకుండానే
నువ్వు ఎప్పటిలాగే ఎక్కడికో వెళ్ళిపొతావు


___________________
ప్రచురణ: సారంగ 9 జనవరి 2014 

బెంగటిలినవేళ

1
 హాస్టల్ నుండి అర్థరాత్రి తండ్రికి ఫోన్ చేసింది అమ్మాయి  
'బెంగగా వుంది, డాడీ' 

వాళ్ళ తలల మీద ఒకే నక్షత్రాలు
కనులు విప్పార్చి చూస్తున్నాయి
ఒకే చలిగాలి ఆ ఇద్దరినీ అమ్మలాగా దగ్గరికి పొదువుకొంది

ఏమంత ముఖ్యంకాని శబ్దాల తెరచాపలు తెరిచి  
మృదువైన ఆర్ద్రతలోకి కలిసి ప్రయాణించారు కాసేపు 

ఆ సమయంలో 
ఆ రెండు జీవితాలూ ఒకటికావటంలోకి వికసించాయా
ఒకే జీవితం రెండుగా వికసించిందా

2
తెలియని యే చోటినుండో ఆమె భూమ్మీదికి వచ్చినపుడు  
అతనిలో అంతకుముందు ఎరుగని ఆకాశమూ
దానినిండా ఆనందమూ ప్రవేశించాయి

ఈ జీవి ఎవరు, ఈమెకీ, నాకూ బంధమేమిటి
ఈమెని చూసినపుడల్లా
కడుపులో ఆనందమో, దయో అలల్లా ఊగటమేమిటని
అతనికి ఆశ్చర్యం కలుగుతూ వుంటుంది

మొన్ననే భూమ్మీద బాతునడకలు మొదలుపెట్టిన ఈ అమ్మాయి
ఇంత పెద్దది ఎపుడయిందని విస్మయంగానూ వుంటుంది

అతన్ని కొనసాగించటానికి ఆమె వచ్చిందో
ఆమె కొనసాగటానికి అతన్ని ముందుగా తెచ్చుకొందో
వాళ్ళకి తెలియనిది వారిద్దరిద్వారా కొనసాగుతోందో చెప్పమని

అతను తనలోని ప్రాచీన మౌనాన్ని ప్రార్ధిస్తాడు  
లోలోపలి మౌనం పదాల్లోకి వికసిస్తూ    
పురాతన విషయమే తాజాగా తెలియచేస్తుంది
  
3
తననించి తాను విడిపోవటం వీలుకాని  
ఒకే జీవితం, ఒకే ఆశ్చర్యం, ఒకే ఆనందంలాంటి దయ
హాస్టల్ గదిలోంచి అతనిలోకి 'బెంగగా వుంది, డాడీ' అన్నపుడు

అనేక జీవితాలు లేవనీ, ఉన్నది ఒకే జీవితమనీ తెలిసిన అతను కూడా
‘నాకూ బెంగగానే వుంది, తల్లీ’ అంటాడు


__________________________
ప్రచురణ: ఆంధ్రజ్యోతి వివిధ 13.01.2014

నీరెండ

1
మనస్సు నిండా చికాకులతో మరొక ఉదయంలోకి మేలుకొన్నాను
తప్పూ, ఒప్పుల తీర్పులూ
వాటి వెనకాల నిలబడి నా గర్వమో, నిగర్వ గర్వమో  
తనకంటూ ఉనికి ఉన్నందుకు చేసుకొంటున్న పండుగా

తేనెతుట్టె కదిలినట్లు ఒకటే ఆలోచనల రొదలో, ఉన్నట్లుండి
ఇంటిగోడ మీద ప్రశాంతంగా పరుచుకొన్న నీరెండ నన్ను ఆకర్షించింది

పసిపాప నవ్వులాంటి నీరెండ
నా చీకాకుల ధూళినంతా తుడిచి
నన్నొక శుభ్రమైన అద్దాన్ని చేసింది కాసేపు

మనిషిలా ఎందుకు పుట్టాను,
ఈ నీరెండలా పుట్టి  
నీటిలోని ప్రతిబింబంలాంటి, నీటిమీది గాలి పలకరింపులాంటి
బహుపలుచని క్షణాలు కొన్ని గడిపి మాయమైతే సరిపోదా

2
ఏ యుగాలనాటిదీ ఈ నీరెండ
సోక్రటీసు ముఖం మీద, బుద్ధుని చిరునవ్వు మీద
భూమిని సందర్శించిన వేల జ్ఞానులు
అమాయకంగా, దయగా చేసిన ప్రవచనాల మీద
తేలుతూ వచ్చిన నీరెండే కదా ఇది

ప్రతి ఉదయమూ పలకరిస్తున్నా
మనలోపలి గాఢాంధకారాన్ని
రవంతైనా కదిలించలేకపోయిన నీరెండ కదా ఇది

3
మళ్ళీ ఆలోచనలు, మళ్ళీ ఫిర్యాదులు
మళ్ళీ వాటివెనుక గంతులేస్తూ
చీకటి పరిచే రహస్యంలో తనివితీరా స్వేచ్ఛని అనుభవిస్తున్న  
ఒకే ఒక అహం ముల్లు

ఈ తీర్పులెప్పుడు ముగించాలి, ఈ బరువెలా దింపుకోవాలి
ఇప్పుడు  చేరిన  ఈ  నీరెండని చూసిన గర్వం
దానిని పదాలలోకి ఒంపుకొంటున్న గర్వం ఎప్పటికి చెరగాలి

పదాలేమీ లేని వట్టి నగ్నమైన నీరెండని ఎలా తాకాలి
క్షణంలో నీరెండగా మెరిసి ఎలా మాయం కావాలి, మాయమెలా కావాలి

____________________________
ప్రచురణ: కినిగే. కాం పత్రిక  డిసెంబరు 2013 

ఆడియో: భగవాన్ శ్రీ రమణ మహర్షీ, తత్త్వమూ పరిచయాలు

భగవాన్ శ్రీ రమణ మహర్షి గురించి ఒక పరిచయవ్యాసం రాసుకోవాలని చాలాకాలంగా కోరిక. ఎప్పటికి రాయగలుగుతానో తెలియదు కాని, ఈ లోగా వారి గురించి చలం 'భగవాన్ స్మృతుల'కి రాసిన ముందు మాటా, భగవాన్ ప్రధమ బోధనా, వారి బోధనల సారమూ అయిన 'నేనెవడను' పుస్తకమూ మిత్రులకి చేర్చగలిగితే బాగుండునని ఈ పోస్ట్ పెడుతున్నాను.

అయిదారేళ్ళ క్రితం ఒక ఎఫ్.ఎం రేడియోలో నేను చదివిన పై అంశాల ఆడియో రికార్డులు రెండూ ఈ పోస్ట్ తో పాటు జత చేస్తున్నాను. ఆసక్తి గల మిత్రులు వినగలరు.

ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానం సంపాదించడం లోనో, సాధనలోనో ఉన్నవారికి భగవాన్ గురించి కొత్తగా చెప్పనక్కరలేదు. వారి బోధననూ పరిచయం చేయనక్కరలేదు. కానీ, భగవాన్ ను అనేకమంది మహాత్ములలో ఒకరిగానో, ఒక మతానికి చెందిన గురువుగానో మాత్రమే భావించేవారికీ, ఆధ్యాత్మికత అంటే మనకు అర్థంకాని, సంబంధంలేని  క్లిష్టమైన, అనేక భావాలతో కూడుకొన్న విషయంగానో తలచేవారికి ఇవి రెండూ తప్పక ఉపకారం చేస్తాయి. ఇవి విన్నాక, వీటి గురించి ఆలోచించాక, భూమిమీద జీవించిన అత్యంత ఉన్నతమైన ఒక వ్యక్తిగా మాత్రమే భగవాన్ ను అర్థం చేసుకొన్నా అది వారి అంతరంగ పరిపక్వతకు ఎంతగానో సహాయం చేస్తుంది.

ఉపరితల అంశాలతో దు:ఖపూరితమైన, సంక్లిష్ట జీవితం గడుపుతూ తనకీ, తనవారికీ, ఇతరులకీ ఏమంత సంతోషాన్నివ్వకుండా, ఏదోవిధంగా కాలం ఖర్చు పెడుతూ జీవించేవారిలో కొందరికైనా ఇటువంటి అమృతప్రాయమైన దయకలిన మహాత్ములూ, వారి సరళ బోధనలూ ఎదురైనపుడు వారి హృదయాలు మెత్తబడతమూ, అగాధమూ, అత్యంత విశాలమూ అయిన వారి జీవితంలో ఇంతకుముందు ఊహించనైనా ఊహించని కొత్తకాంతులకి వారి చూపు వికసించడమూ జరుగుతాయని స్వీయానుభావమే ప్రమాణంగా నమ్ముతూ వీటిని మీతో పంచుకొంటున్నాను.

ఆన్లైన్ లో వినడానికీ, లేదా డౌన్ లోడ్ చేసుకోవటానికీ కింది లింక్స్ పై క్లిక్ చేయండి.  

చలం 'భగవాన్ స్మృతులు' ముందుమాట

భగవాన్ శ్రీ రమణ మహర్షి బోధన 'నేనెవడను'

వారి గురించి, వారి బోధనల గురించి సమగ్రంగా తెలుసుకొనేందుకు శ్రీ రమణాశ్రమం, తిరువణ్ణామలై వారి వెబ్ సైట్ చూడగలరు.

శ్రీ రమణాశ్రమం, తిరువణ్ణామలై

నువ్వు లేని వెలితిలోంచి..

'నక్షత్రాలన్నింటితో ఆకాశమూ, అంతులేని ఐశ్వర్యాలతో ప్రపంచమూ అన్నీ నాకు ఉన్నా ఇంకా కావాలని అడుగుతాను. కానీ ఈ ప్రపంచంలో మరీ చిన్న మూల కాస్త చోటుంటే చాలు, ఆమె నాదైతే..' నీకోసం వెదుకుతున్నపుడల్లా టాగోర్ మాటలు నా నేపధ్యంలో మృదువిషాదంతో చలిస్తూనే వుంటాయి. ఇంతకూ ఎవరు నువ్వు. ఎక్కడ ఉన్నావు. ఎంతకాలం నీకోసం దు:ఖిత హృదయంతో వెదకాలి.  

వసంతకాలపు గాలుల్లాంటి చల్లని తాజా ఊహలు సంచరించటం మొదలైన తొలి యవ్వనదినాలనుండీ నీకోసం వెదుకుతూనే వున్నాను. నా ఊహలవెంట నన్ను నేను పోగేసుకోవటంలోకీ, పోగొట్టుకోవటంలోకీ ప్రవహిస్తున్న కాలాలనుండీ, కలలూ, అమాయకత్వమూ, కాస్తంత దయా కదలాడే ప్రతి స్త్రీమూర్తి కళ్లలోనూ, చిరునవ్వులోనూ నీ ఉనికికోసం తడుముకొంటూనే ఉన్నాను. బంగారువన్నెలో మెరిసే ఆఖరు సూర్యకిరణంలాంటి చిరునవ్వు వెనుక నన్ను దాచుకొని వాళ్ళని 'ఆమె నువ్వేనా' అని అడుగుతాను.

వేణుగానంలో మేలుకొనే రాగాలలోకీ, గాలివాలులో పూలు సుతారంగా పరిచే పరిమళాల లోకాలలోకీ నా చేయి పట్టుకొని పసిపిల్లలా సునాయాసంగా మాయంకాగలిగే నీకోసం, ఆకాశమో, సముద్రమో హత్తుకొన్నట్టు నన్ను దగ్గరకు తీసుకొనే నీవంటి స్త్రీకోసం వెదుకుతూ, వాళ్ళని 'నువ్వేనా' అని అడుగుతాను. కానీ, వాళ్ళింకా జీవించటం మొదలుపెట్టని మామూలు యువతులు. ప్రపంచం రాసులుగా పోసి చూపించే అనుభవాల ఎండమావుల వెనుక పరుగులుతీసే సాధారణస్త్రీలు. ఉత్త దేహధారులు. నా ప్రశ్న వినగానే, ఉదయకాంతిలో వెలవెలబోతున్న వెన్నెలలాంటి చిరునవ్వులతో వాళ్ళు దూరతీరాలకు తరలిపోతారు. పక్షిలా వాళ్ళ వెలుతురు ఎగిరిపోయాక, వాలుతున్న రాత్రి లోలోపలికి ఒదిగిపోయి ముసురుకొంటున్న చీకటిని నీ ఒడిగా ఊహించుకొని మొహం దాచుకొని కన్నీటికెరటాల్లో ఊగిసలాడుతాను.       
స్వేచ్చలోకి పక్షులు పాడే పాటలూ, ఈ లోకాన్ని మరచి తమతో రమ్మని పూలు పంపే రంగురంగుల ఆహ్వానాలూ, నల్లమబ్బుల అంచున దిగులు చివరి చిరునవ్వుల్లా మెరిసే వెండితీగల సంగీతమూ, ఏకాంతరాత్రుల్లోకి అలలుగా ప్రవేశించే సముద్రమంత లోతైన నిశ్శబ్దమూ నా ఉనికిని తాకుతున్న ప్రతిసారీ, నువ్వు నాపక్కన ఉంటే బాగుండునని కలగంటాను. నువ్వు లేని వెలితిలోకి నన్ను విసిరేసుకొని గమ్యంలేకుండా తిరుగుతూ, సమస్తసృష్టినీ ఆమె ఎక్కడ ఉందో చెప్పమంటూ బ్రతిమాలుతాను. నన్ను నాకు మిగలకుండా చేసే మంత్రనగరం లాంటి నీ సాన్నిహిత్యంకోసం అలసినవేళల తపిస్తాను. చల్లటినదిలాంటి వెన్నెల తనలోకి నన్ను మృదువుగా హత్తుకొంటున్నపుడు, ఆ మెత్తనికాంతి నువు రహస్యలోకాలనుండి నన్ను వినమని పంపిన ప్రేమగీతంలా తలచుకొంటాను.                  

నువ్వు ఎవరో ఇప్పటికీ తెలియదు. ఏ యుగాల వెనుకనో, నాపై నువు చూపిన గొప్ప ప్రేమా, నీ కళ్ళలో వెలిగిన దయా, నా పసిదనపు ఉద్వేగాలపై చల్లిన చల్లటి క్షమా లీలగా, దూరాల నుండి వినవచ్చే సంగీతంలా నన్ను తాకుతూనే ఉంటాయి. ఇప్పుడిక, జీవితం మలిసంధ్య వైపు వాలుతోంది. తెగినదండ నుండి ముత్యాలు రాలినట్టు నా రోజులు జారిపోతున్నాయి. నిన్ను కనుగొనగలనన్న ఆశ దూరమౌతున్న ఓడతెరచాపలా కనుమరుగౌతోంది. ఉత్త గాలిపాటల్లాంటి వినోదాలతో సరిపెట్టుకొనే జ్వరపీడిత ప్రపంచం నన్ను రేవు విడిచిపొమ్మని తొందరపెడుతోంది.

ఇక నువ్వు కనిపించవు. ఏ ప్రయాణపు మలుపులోనో తటాలున ఎదురై 'నేనే' అని చిరునవ్వు నవ్వినా, పరాకున నిన్ను గుర్తుపట్టగలనో, లేనో తెలియదు. కానీ, నువ్వున్నావు గనుక, నా ఉనికి లోలోపల నీ కోమలస్పర్శ తెలుస్తోంది గనుక, కన్నీటితోనైనా జీవితాన్ని శుభ్రం చేసుకొంటున్నాను. నిన్ను వెదికే చూపుల్ని నీరెండలా పరిచి పరిసరాలని ప్రేమమయం చేసుకొంటున్నాను. ఏ రహస్యరూపంలో సమీపిస్తావోనని ప్రతిమనిషిలో నిన్ను చూస్తూ ప్రేమగా తాకటం నేర్చుకొంటున్నాను.              

ఏ స్థలకాలాల సరిహద్దుల ఆవలనో మనం ఒకటిగా ఉన్న స్థితిలోంచి, కేవలం ఒక బాల్యచేష్టగా నిన్ను విడిచి, ఈ లోకంలోకి చపలచిత్తుడినై పరుగుపెట్టానేమోనని తరచూ నన్ను నిందించుకొంటున్నాను. తెలివితక్కువగా నేను రావాలనుకొన్నాను సరే, నువ్వైనా చేయిపట్టుకొని ఆపలేదెందుకని బేలగా అడుగుతున్నాను. బహుశా, నువు నన్ను చూస్తున్నావేమో, దయగా నవ్వుతున్నావేమో. మనం ఒకటే కదా అని నేను వినలేని రహస్యభాషణలో ధైర్యం చెబుతున్నావేమో. కానీ, తెలియని భారాన్ని మోస్తున్న విసుగేదో లోలోపలినుండి నన్ను త్వరగా నడవమని చెబుతోంది. ఈ క్రీడ చాలు, ఈ నటన చాలు, ఎండమావుల వెంట ఈ పరుగు చాలు, ఎండలో నిలబడి నీడని చెరపాలని చూసే తెలివితక్కువ పనులు చాలు. ఇక చాలు.

బలమైనకెరటంలాంటి దు:ఖం త్వరగా నిన్ను చేర్చేందుకు కమ్ముకొంటోంది. మహాగ్నిగర్భంలో వెలిగే కాంతిలోకాలు నీ పిలుపుని తెలియచేస్తున్నాయి. వాటి కాంతి నా ముఖంపై పారాడినప్పుడు, చిరకాలపు వియోగం తరువాత నువ్వు నా నుదుటిని ముద్దు పెట్టుకొంటున్న ఉద్వేగం నాలోంచి తోసుకువస్తోంది. ఇక చాలు. ఈ ప్రయాణం త్వరగా ముగించాలి. చేయవలసిన పనులు వేగంగా పూర్తి చేయాలి. బింబాన్ని ఎక్కడో పోగొట్టుకొని వెదుక్కొంటున్న అద్దంలోని ప్రతిబింబంలా, నిన్ను పోగొట్టుకొని ఈ లోకంలో సంచరించింది చాలు. త్వరగా నిన్ను చేరాలి.

కన్నీటిబిందువుల్లాంటి అక్షరాలని ముగించి, ఏకాంతరాత్రి విసిరే చీకటిమైదానాల వెంట, నిశ్శబ్దాల వెంట, తప్తదేహాన్ని విడిచి నన్ను నీలోకి విసిరేసుకోవాలనే గాఢనిద్రల వెంట.. మెలకువలో అడుగైనా ముందుకు పడని స్వప్నంలోని పరుగుతో.. చిన్నసవ్వడైనా ఎవరికీ వినపడనివ్వని తీవ్రమైన లోలోపలి దు:ఖంతో.. నీ కోసం నిలబెట్టుకొంటున్న ఉనికిని ఏ అర్థమూ లేని ఈలపాటలా రద్దుచేసుకోవాలన్న ఉద్విగ్నతతో.. ఎవరు నువ్వు నుండి ఎవరు నేను లోకి.. సృష్టి అంతా పొగమంచులో మాయమయ్యాక పొగమంచు మాయంకావటంలోకి.. ఎవరూ, ఏదీ లేకపోవటం లోకి.. దేహాల, దేశాల, కాలాల అవతలికి ఇదిగో, ఇక్కడే ఇప్పుడే నిన్ను చేరుకోవటంలోకి..


___________________________
ప్రచురణ: తెలుగువెలుగు నవంబరు 2013