కవిత : సందిగ్ధ స్వప్నం

నిన్ను మనుషులు కాదన్నపుడు

నువు ఎక్కడికి చేరుతావు

మలిసంధ్యలోని చివరికాంతులలోనికా, 

మండువేసవిలో వెలిగే నీడల్లోనికా,

ఎడారి కడుపున పండే ఖర్జూరపు రుచిలోనికా,

దైవం దయగా పంచే చిరునవ్వులోనికా 

ఏ మూలన నువు దాక్కోవాలని చూస్తావు

జనన, మరణాల సరిహద్దులోనా,

నవ్వుకీ, కన్నీటికీ నడుమ తేలే రేఖలోనా,

చలికీ, వేసవికీ నడుమ నలిగే రోజుల్లోనా

ఇదంతా అద్భుతం, అసంబద్ధం కూడా

నీ ఆలోచన పొట్లిన కాగితం కానున్నపుడు, 

నీ ఊహ పచ్చదనం నుండి 

ఎండిపోవటంలోకి తిరుగుతున్నపుడు,

నువు నవ్వుకీ, ఏడ్పుకీ నడుమ పరుగెడుతున్నపుడు

నీకు నిజంగా బ్రతకాలనిపిస్తుందా, ఇక చాలనా

శ్వాస ఆగిపోవాలనుంటుందా, కొనసాగాలనా

జీవితం సందిగ్ధ స్వప్నం

సూర్యకాంతినీ, మంచిచెడ్డల మీమాంసనీ

నీ కలలకి వదిలి 

నిన్ను నిన్నుగా కావలించుకునే ప్రేమ, ఆర్తి

కొనసాగమని మినహా జీవితమేమీ అడగదు నిన్ను,

భయం లేని లోకం మినహా 

జీవితాన్ని ఏమీ అడగబుద్ది కాదు నీకు

ఒక సందిగ్ధం నీలోకి నిన్ను నెడుతుంది,

నీ తలుపులు తెరవమంటుంది

సందిగ్ధ సాయంవేళ 

నీతో నువు కాసేపు గడుపుతావు

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : స్నేహ, ప్రజాశక్తి 21.6.26