కవిత : జీవితానికి నువు

మనుషుల బంధాలు, ఉద్వేగాలు మారుతాయి

మేఘాల్లో రంగులు మారినట్లూ, 

ఇంద్రధనువులోని కాంతిలానూ 

చిక్కబడుతూ, వెలిసిపోతూ ఉంటాయి

జీవితం ఒక సంగీతవాయిద్యం

ఒక్కో సమయంలో ఒక్కో రాగం పలుకుతుంది

మంద్రంగా, లీలగా, గంభీరంగా..

నువు రాగాన్ని అనుసరించాలి కానీ

రాగం నిన్నెప్పటికీ అనుసరించదు 

అది పక్షి పాటలాగా

పక్షితో పాటు ఎగిరి, వెళ్ళిపోతూ ఉంటుంది

మనుషులు వస్తారు, వెళతారు

సుఖ, దుఃఖాలు వస్తాయి, వెళతాయి

అవి నిన్ను అనుభవిస్తాయి కానీ

నీ అనుభవానికి చిక్కవు 

తల్లికి బిడ్డ అనుభవాలు చిక్కనట్లు

నీ వలకు దూరంగా

నీటిలో ఆడుకొనే చేపలను చూసినట్లు

నీ అనుభవాలని చూడాలి

అవి నీవి కావు,

నువు వాటి ఉనికివి, కొంతసేపు

జీవితం నీది అనుకున్నంత కాలం

తను నీకు అర్థం కాదు,

నువు జీవితానికి చెందిన ఉనికివని

అనిపించినపుడు

నీకు అర్థం కావలసిందేమీ మిగలదు

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : ప్రజాశక్తి, 4.10.26

కవిత : చాలాసార్లు

చాలాసార్లు, దృశ్యాల కన్నా

వాటి వెనుక ప్రవహించిపోయే ఖాళీ బావుంటుంది

శబ్దాల కన్నా 

వాటి వెనుక అలల్లా ఊగే నిశ్శబ్దమూ, 

అనుబంధాల కన్నా

వాటి లోపలినుండి ఉబికే ఏకాంతమూ బావుంటాయి

కొన్నిసార్లు అన్నీ ఉండటం బావున్నట్లే,

చాలాసార్లు ఏమీ లేకపోవటం బావుంటుంది

ఏమీ లేకపోవడం లోంచి

జన్మాంతరాల ఖాళీ లోకి, స్వేచ్ఛ లోకి 

ఎగిరిపోవటం బావుంటుంది

మరేదీ బావుండనంతగా బావుంటుంది

కొన్నిసార్లు ఇదంతా కావాలనిపిస్తుంది,

అంతలోనే ఉక్కపోస్తుంది

అన్నిటినీ, అంతటినీ

ఊహల గీతలతో నిండిన కాగితంలా చించి

ఏమీ లేకపోవటంలోకి, నువు కూడా లేకుండా, 

తిరిగి రాకుండా వెళ్ళిపోవాలనిపిస్తుంది

ఒకవేళ,

కొన్నిసార్లు ఉన్నట్లు తోచే ప్రపంచం 

ఎప్పుడూ నిజంగా లేదా,

చాలాసార్లు కోరుకునే ఖాళీ 

ఎప్పుడూ తానే ఉందా

ఇది తెలిసేదెవరికి

ఖాళీకా, ప్రపంచానికా

బివివి ప్రసాద్