కవిత : ఉండటం

దీనికి అర్థం ఉందని 

నమ్మటం నుండి బయటపడాలి

ఆర్థాలకి అర్థమేమిటి

ఈ నమ్మకాలకి మొదలేమిటి

చివరికి మంచి గెలుస్తుందనే

చిన్నప్పటి భ్రమని వదిలించుకోవాలి

ఏ చివర, ఎవరికి మంచి

ఎంతకాలం గెలుస్తుంది 

ఈ కథకి ముగింపు ఉంటుందనే 

ఉద్వేగం నుండి తెప్పరిల్లాలి

మగతనిద్రల్లోని కలలు ఎక్కడ ముగిశాయి

తలపై బెలూనులా ఎగురుతోంది గగనం

మన తలల్లోని ఊహల్లాంటివి 

ఎందరిలో, ఎన్నిటిని చూసింది

కాంతినీ, చీకటినీ విరజిమ్మి

రంగుల్ని శూన్యంలో ఆరబోసి

చివరికి ఏమీ కాకపోవటంలో విశ్రమిస్తోంది

ఊరికే ఉంటే చాలనుకొంటాను

ఆకు కింద నీడ ఉన్నట్టు 

ఎండలో రంగులు వున్నట్టు

చీకటిలో నలుపు వున్నట్టు

ఈ అక్షరాల వలలోంచి బయటకు వెళ్ళాక

ఏది మనసుకి తగులుతుంది

లేదా తగలటం లేదు

28.7.24

ప్రచురణ : పాలపిట్ట, నవంబర్ 2024

To Exist

Have to come out of the belief

that this has meaning

What does all these meanings mean

What is the beginning of these beliefs

Have to come out of the illusion

that good prevails in the end

Which end, good for whom

How long it will prevail  

Have to recover from the feeling

that this story has an end

Have the dreams in out dozing 

come to an end

The sky revolves over the head 

like a balloon 

How many has it seen, 

the imaginings in our mind, 

in how many

Emitting light and darkness 

Drying the colours in a vacuum

It takes rest as though 

nothing happened at the end

Hope it is enough if merely existed 

like shadow exists beneath a leaf

like colours in sunlight

like blackness in the dark

After coming out of the net of these words

what touches the heart

what does not touch

Translation:  K. Damodar Rao 

కవిత : ఈ క్షణమిలా..

ఈ క్షణం అద్భుతం

ఎండ వాలే, వాన కురిసే, వెన్నెల జారే ఒక క్షణం

దీని కోసమే పుట్టావు, పెరిగావు

ఏడ్చావు, నవ్వావు, భయాన్ని దాటావు,

మనుషుల్ని అల్లుకొన్నావు చుట్టూ,

కావాలనుకొన్నవి పొందావు, పొందినవి కోల్పోయావు 

తీరా ఈ క్షణం నీ కనుల ముందు నిలిచి

ఏమి ఆజ్ఞ అన్నపుడు కనులు మూసుకొన్నావు

నీ దోషమేమీ కాదు

దీని కాంతి అటువంటిది

సౌందర్యం, జీవనహేల అలాంటివి

భరింపరాని మహోధృత వేగంతో, వత్తిడితో

ఈ క్షణం నిన్ను ప్రేమించినపుడు

కనులు మూసుకొంటావు

జ్ఞాపకాల్లోకో, కలల్లోకో తప్పుకొంటావు

అప్పుడు వచ్చిన కవి

పదాలలో నింపి దానిని నీ ముందు పెడతాడు

చిత్రకారుడు రంగుల్లో, గీతల్లో ఒంపి

నీ కళ్ళ ముందు పరుస్తాడు

అప్పుడు అంటావు కదా

అవును ఇదే నేను చూసింది

వాళ్ళు ఎంత అద్భుతంగా పట్టుకొన్నారు అని

నీపై వీస్తున్న లేతగాలివంటి క్షణం 

ఇప్పుడు కూడా 

నన్ను పట్టుకోలేకపోయావని నవ్వుతుంది

వాళ్ళూ అంతే, నాలో కరిగి, నేనై పోతే

ఆ పిచ్చి పనుల్లో కాలయాపన చేసేవారు కాదు 

అని జాలిపడుతూ మాయమవుతుంది

23.10.24

ప్రచురణ : కవిసంధ్య, సంచిక 51, నవంబర్ 2024

This Moment …

This moment is marvellous 

The moment when sunlight touches,

Rain pours, moonlight glides;

You were born for this, grew up for this

Wept, laughed, crossed fear

Entwined humans around 

Earned what you wanted 

Lost what you accumulated

As the moment manifested before you

And stood at your command 

You closed your eyes

Not your fault

Its brilliance is like that

Play of life, beauty mesmerizing   

With overpowering speed, intense pressure

As this moment loved you

You close your eyes

Breezing into memories or dreams

The poet who just arrived

Forms all those into words for you

An artist fills these in lines and colours

And places before you

Then you say, 

Yes, how deftly, beautifully 

They captured what I had seen

The moment, like a gentle breeze 

Wafting around you

Laughs at your inability

To catch hold of her even now

They too are like that

When they melt into me

They would realise they shouldn’t have

Wasted time with those crazy things

Pitying, it disappears

Translation: Prof. K. Damodar Rao 

కవిత : పుట్టినరోజున

1

ఇవాళ నీకు నువ్వే గుర్తుకు వస్తుంటావు

ఉదయం పూలూ, చినుకులూ రాలినట్టు

ఒకనాడు ఇక్కడికి రాలావు

వాటికి కరిగి, మాయమైపోవటం తెలుసు

మరి నీ సంగతి అంటారెవరో

2

తొలిసారి చుట్టూ చూసి వుంటావు

కొంత ఆశ్చర్యంగా, కొంత భయంగా

వాటి నుండి బయటికి రాలేదు ఇప్పటికీ

బయటపడటం చాతకాలేదా, ఇష్టం లేదా 

అని నవ్వుతారు నీలోంచి

3

ఋతువుల చివర మిగిలేవి

వెలితీ, దిగులూ అని తెలిసివచ్చినా

బతుకు మీద తీపి ఎందుకో అర్థం కాదు

ఆడుకుందాం రారమ్మని సూర్యకాంతి పిలుస్తుందా

నిన్నటి గాయాలు మరిచి ఎగురుతూ వెళతావు 

4

కనులు తెరిచింది మొదలు 

నిన్ను కనుగొనే మనిషి కోసం వెదికావు

కాలమింత గడిచినా ఇంకా తెలియరాలేదు

నువు మాత్రమే నిన్ను కనుగొనగలవని

మృదువుగా దగ్గరకు తీసుకోగలవని

5

బతుకు ఒక నైరూప్య చిత్రం

అర్థాల ఇరుకు నుండి ఎంత విముక్తమైతే

అంత సారవంతం అవుతుంది 

ఎంత స్వేచ్ఛలోకి మేలుకొంటే 

అంత ఆర్ద్రతలోకి వికసిస్తుంది

6

ఆ చినుకుల్ని అలా రాలనీ

చూడకు వాటివంక

పూలని పాడుకోనీ రంగుల పాటలు

వినకు వాటిని

వాటి స్వేచ్ఛకి వాటిని వదిలి

నీ స్వేచ్ఛలో ఉండిపో 

ఇపుడు చూడు

జీవితం తల్లి గర్భాలయం, కదూ..

21.11.23

ప్రచురణ : సారంగ 15.11.24

కవిత : క్షణం పుట్టి..

ఇంత దీర్ఘమైంది కాదనుకుందాం జీవితం

ఇన్ని నలుపూ, తెలుపూ, రంగుల రోజులు

ఇన్ని ఋతువులు, వర్షాలు, 

ఎడారులు, అడవులు, నదులు, కొండలు,

ఇన్ని జీవులు, వేదనలు, ఉత్సవాలు

ఇందరు మనుషులు, ఊహలు, సంవేదనలు

ఇంత పెద్దది కాదు అనుకుందాం

జీవితం   మరీ క్షణికం అనుకుందాం

ఒక చూపుగా పుడతాం

ఆకు రాలటం చూస్తాం, మాయమౌతాం

వినటంగా పుట్టి

పక్షి కూయటం వింటాం, నిశ్శబ్దంలో కలుస్తాం

స్పర్శగా పుట్టి 

సెలయేటి పలుచని తడి తాకి, చిట్లిపోతాం

వాసన గ్రహించే ప్రాణిగానో, 

రుచి తెలిసే జీవిగానో పుట్టి

అనుభవం తెలుస్తూనే అదృశ్యమౌతాం

జ్ఞాపకం లేదు, ఎదురుచూపు లేదు

భయం, వెలితి, కలగనటం లేవు

క్షణ మాత్రపు 

జన్మ, అనుభవం, ముగింపు

సముద్రగర్భంలో, ప్రాణం పోసుకున్న అలల్లా 

దేహస్పృహ లేకుండా హాయిగా ఈదే చేపలు

తెలియక ఏ వలలోనో చిక్కుకుపోయినట్టు

ఇంత ఖేద పడుతున్నాం గానీ

జీవితం నిజంగా పెద్దదీ, సృష్టికంటే బరువైనదా

చాలా చిన్నదీ, ఊహకంటే తేలికైనదా

1.11.24 11.18 PM 

ప్రచురణ : స్నేహ. ప్రజాశక్తి దినపత్రిక 17.11.24

కవిత : ఇంతేనా

ఇంత పెద్ద విశ్వంలో ఇద్దరే ఉన్నారనుకుందాం

అతను. ఆమె.

ఈ ఊహకి జీవం రావటానికి

అతను లేక ఆమెను నేనుగా ఊహించుకుందాం

మెత్తని భూమీ, పచ్చదనం

చల్లని నీరూ, నల్లదనం

తేలిన ఆకాశం, తేలుతున్న నీలిమా 

చిక్కబడుతున్న రాత్రీ, చుక్కల్లో దాగే కాంతీ

కాస్త ఆకలీ, కాస్త ఆహారం

కాస్త కోరికా, కాస్త సౌఖ్యం

కాస్త భయం, కాస్త మరపూ 

ఏమీ తోచని పగటిభాగంలో 

గాలిలో వారూ, వారిలో గాలీ 

ఏమీ అవసరం కాని రాత్రిభాగంలో

చీకటిలో వారూ, వారిలో చీకటీ 

రోజులు గడుస్తాయి

నెలలు, ఏడాదులు, వయసులు 

పుట్టడం తెలీకుండా పుట్టినట్టే

వెళ్ళటం తెలీకుండా వెళ్ళిపోతారు

భూమి ఉందో, లేదో తెలీదు

నీరు ఉందో, లేదో తెలీదు

ఆకాశమూ, చుక్కలూ తెలీదు

జీవితం ఉందో, లేదో తెలీదు

అలాంటిదొకటి గడిచిందని తెలీదు

ఉత్త ఖాళీ, ఖాళీ కూడా తెలీదు

కదా..

ఇప్పుడేం చేద్దాం

- బివివి ప్రసాద్

- ప్రచురణ : ఈమాట, నవంబర్ 2024

కవిత : మనలో ఒకడు

ఎదుగుతున్న మనలో ఒకడిని చూసి గర్వించాలి

మన మెలకువలన్నీ వృధాగా ఒలకబోసుకుంటున్నపుడు

అతను ప్రతి మెలకువనీ ప్రార్ధనగా మలచుకొన్న 

వైనాన్ని గమనించాలి

మనం దీపాలార్పి పడుకొన్నపుడు

అతను పగలు కోసం చీకటిలో వెదకటం తెలియాలి

ఒక కన్ను మూసి, ఒక కన్ను తెరచి కలలు కనే మన మధ్య

రెండు కళ్ళూ తెరిచి కలల్లోకి దారి కనుగొనే 

అతని ఉత్సాహం చూడాలి

వేయి మొరటు చేతులు రాల్చినా

మరింత దుఃఖ రసం పీల్చుకొని

మరి వేయి పూలుగా వికసించి, పలకరించే

అతని ఆర్తి చూడాలి

రాబోయే యుగాలని మనకోసం నిద్ర లేపుతున్నందుకు

మనలోని ఒకడిలో మనని చూసుకొని ప్రేమించాలి

ఆకాశం సంపుటి నుండి

One Among Us

Must feel proud of the one among us reaching heights

Must note the way he converts every day into a prayer

when we vainly spend all our days 

Must know how he searches for daylight at night

when we put out all lights and go to sleep.

Marvel at his agility as he finds a way into dreams

with his eyes open

in the midst of people who dream 

with one eye open, another closed.

Must see his empathy at blooming into a thousand flowers

even when plucked by a thousand coarse hands.

For waking up the future ages for our sake

Must love him, one among us,  

Seeing ourselves in him!

Translation: Algati Thirupathi Reddy