కవిత : ఒక సంభాషణ

ఇంతకూ నీకేం కావాలి అన్నారాయన

ఒక ఉదయ కిరణం, కాస్త మధ్యాహ్నపు నీడ,

ఎపుడైనా ఒక తడిసిన ఇంద్రధనువు,

సాయంత్రపు రంగుల్లో ఈదే గాలి, 

చీకటిలో వికసించే దీపాలూ, ముఖాలూ అన్నావు

ఇప్పటికే ఇచ్చాను,

నిత్యమూ ఇస్తూనే ఉన్నాను అన్నారు

మీ లోపం ఏమీ లేదు, నాదే లోపం

కానీ మీరిచ్చిన ఇన్ని బొమ్మలు 

నాకెందుకు హాయినివ్వటం లేదన్నావు

నవ్వుతూ అన్నారు

తల్లి కౌగిలిలో ఉన్న బిడ్డలా

నా లోపల ఉండి చూడు

ప్రతిదీ హాయినిస్తుంది,

నాకు దూరం జరిగి చూడు

ప్రతిదీ దుఃఖపెడుతుంది అన్నారు

మీ పేరేమిటి అన్నావు

ఉత్త అమాయకమైన ప్రేమ అన్నారు

మీ లోపల నేనెలా ఉండాలి అన్నావు

ఇలా అంటూ మాయమైపోయారు 

బివివి ప్రసాద్

ప్రచురణ : తొలివెలుగు, 13.9.26