కవిత : విశాలమైన రాత్రి

విశాలత్వం చూడగానే 

నీకు ప్రాణం లేచి వస్తుంది

విశాలమైన మైదానాలూ, నీలి జలాలూ,

ఆకుపచ్చని అరణ్యాలూ, 

వాటన్నిటిపై ఊగే విశాలమైన నీలి గగనమూ 

యుగాలుగా మనుషులు 

శ్రమించి నిర్మించిన పంజరాల్లోంచి

నిన్ను విడుదల చేస్తాయి కాసేపు

మానవ హృదయాలెందుకని

ఇలా విశాలంగా ఉండవని దుఃఖపడతావు

నీ దుఃఖంపై రాత్రి వాలుతుంది

రాత్రిలోంచి నక్షత్రాలు రాలుతూ ఉంటాయి

ఎంతకీ ఆగని వానజల్లులా

నీ లోపలి ఇరుకులన్నీ

నక్షత్రాల వానలో కొట్టుకుపోతాయి 

లోకం ఇలానే ఉండాలనే కోరికనే

లోకాన్ని ఇంత ఇరుకు చేస్తుందని

లీలగా తెలియ వస్తుంది

ఇరుకు లోకాన్ని నక్షత్రాలకి అప్పగించి

విశాలమైన తెలియనితనంలోకి

నిన్ను కనులు మూసుకొని అప్పగిస్తావు

బివివి ప్రసాద్